فیلم خورها

The Bride Wore Black

2012-01-03T10:21:00.002+03:30

با نام فرانسوي Mariée était en noir, La
و نام فارسي عروس سياه پوش

فرانسوا تروفو دقيقا ميدونسته داره چي مي سازه او زني قدرتمند خلق کرده است فضايي جذاب ساخته و کاراکتر هاي خوبي پرورش داده است
داستان تا نقطه اي که دليل قتل ها روشن نشده است جذاب پيش ميرود ولي بعد از آن در سرازيري کمرنگ شدن ميوفتد ... شيبي آرام ولي قابل احساس
شايد اين تنها مشکل فيلم نباشد ولي مهمترين آن است
از اين قضايا گذشته فيلم خوبيه که ارزش ديده شدن رو داره
برجسته ترين نکته ي آن فضاسازي بسيار زيباي آن است

عوامل :

کارگردان : François Truffaut
نويسندگان : François Truffaut و Jean-Louis Richard

بازيگران : Jeanne Moreau و Michel Bouquet و Jean-Claude Brialy
موسيقي : Bernard Herrmann

محصول 1968 فرانسه به مدت 107 دقيقه و رنگي

دو تا نکته وجود دارد
يکي پيام فيلمه که اصولا قانون فردي را تبليق ميکند ... اين موضوع عجيبيه براي يک فيلم نيست ولي هنوز سخت ميشه قبولش کرد
دوم اينکه نميشه عروس سياه پوش رو به عنوان فيلمي صرفا داستاني قبول کرد .... با اينکه به ظاهر کارگردان همين هدف را دنبال مي کرده است

با اين حال خوبيش اينه که به هيچ وجه ملال آور نيست و بينندش رو تا به انتها با خودش ميکشه

ديدنش رو نميتونم به راحتي به همه پيشنهاد کنم

امتياز : 7.8

cars 2

2011-12-17T17:57:00.000+03:30

من ماشین ها 2 رو دیدم .....

نمیدونم ... اساسا چه اصراری به ساخت قسمت دومش بوده .... مشکل اصلی ایجاد یه فضای جدید در انیمیشن بود برای اینکه دقیقا کسی بعد ساختش اون جمله ی اولم رو نگه
به شکل جالبی فضا یه فضای فانتزی نوآره که به جای تیرگی پر رنگه و به جای زن اغواگر یه ماشین مخترع پولدار داره ....

بقیه مسائل هم یه جوری بلاخره به هم چسبونده شده ..... حتی واسه من هم یه جورایی پیگیری خط اصلی داستان آسون نبود ... نمیدونم بچه های زیر 15 سال چجوری قراره این کارو بکنن

گذشته از اینا ....انیمیشن خوش آب و رنگیه که کاراکتر های جذابی داره و چند تا صحنه ی اکشن که خداییش براشون خلاقیت به خرج داده شده ...

صدای هنروران هم به شخصیت ها یه بعد سوم خوبی داده (من زبان اصلی دیدم نمیدونم دوبله چطوره ... ایشالا که مثل خیلی وقتا از زبان اصلیش هم بهتر باشه)

بهش 6.5 میدم

و اونقدرها اصراری ندارم ببینیدش

http://www.imdb.com/title/tt1216475/

اكسپلوشن-آشغال دوست داشتني-قسمت دوم

2010-09-20T02:59:00.001+04:30

اقسام اينگونه سينمايي:

فكر كنم قبل از اينكه بحث فرانكو يا سرجيو مارتينو رو بيريم جلو بهتره يكم از انواع اين گونه عجيب و غريب سينمايي بريم.در پست قبلي فكر كنم مشخص شد به چه فيلمايي اكسپلويت ميگن.هر فيلمي كه به قولي چيزي براي اكسپلويت داشته باشه.با اينن تعريف طيف بزرگي از اين فيلمها رو ميشه در وجود بازيگران ستاره،مسائل جنسي،خشونت،احساسات افراط گرايانه و...به عبارت ساده تر يك عنصر در فيلم بايد موجود باشه كه تماشاگر با اون تحريك بشه...اما اين تعريف كم كم جاي خودش رو به تعريفي جديد تر داد و همين باعث شد كه دسته بندي به نسبت مشخصي براي اينگونه سينمايي به وجود بياد.بنابراين در اواخر دهه 20 ميلادي كم كم جاي بعضي از عناصر وارد اينگونه سينمايي ميشه.اما تا دهه 60 يا 70 اين فيلمها محبوبيت نداشتن.دوران طلايي اينگونه سينمايي رو بايد دهه 70 دانست.در دهه 90 با گسترش شبكه هاي كابلي چند كانال تلويزيوني هم به زمره نمايشگران و توليدكنندگان اين سلف در اومدن.معروفترين اين كانالها ميشه سينه اسكوب و آرتي ال 9 ....رو نام برد.در اين دهه كم كم منتقدان هم اين سينما رو جدي مي گيرند.كه در اين محافل از اون به عنوان پارا سينما ياد مي كنند

...

از تعريفها معلومه كه مرزهاي اين سينما خيلي خيلي آزاده.چون اگه اينطوره پس همه مي تونن بگن فلان فيلم يه صحنه داره پس اكسپلويته....البته نميشه گفت.اكسپلويشن در كار سينماگران بزرگ هم وارد شده و به اين ترتيب لوئيس بونوئل ،ژان لوك گدار،درك ژرمان،...در فيلمهاشون از عناصر اينگونه سينمايي استفاده كردن و گاها شاهكارهاي كلاسيكي نيز بوجود اومدن،زيباي روز بونوئل،پرتقال كوكي كوبريك كبير،نفرت يا رپلوشن پولانسكي وسواس يا فريكس تاد براوينگ چشمان بدون چهره ژرژ ميلوس و....

با در نظر گرفتن اين تعاريف اوليه مي توان گامهاي اوليه رو به طور جدا در نظر بگيريم و تقسيم بنديهاي كلي رو بعدا پيگيري كنيم

گامهاي اوليه دهه 30 :

تا جايي كه ميشه گفت اولين فيلمهاي ساختار شكن اينگونه سينمايي رو بايد در اواخر دهه 30 جست.اولين فيلمي(با توجه به سال ساخت و نه نمايش اون) كه حداقل از نظر من و همچنين ابعاد جهاني كه پيدا كرد و ميشه معرفي كنم . فيلمي بوده به نام عروس بچه ها يا child bride [User Rating:4.5/10]نسخه اي كه از فيلم باقي مونده يك نسخه 62 از فيلمه كه گويا در همان سالها به دليل وجود صحنه هاي فراوان از دم تيغ اداره سانسور و وزارت ارشاد( :lol:) اون وقت انگلستان و نسخه مثله شده اي از فيلم باقي مي مونه.فيلمي كه من ديدم يه فيلم سانتيمانتال مثل اكثر فيلماي اون موقع است.اما به نوعي بعضي تابو ها رو شكست.تابوهايي كه هنوز كه هنوزه جاي بحث براي سينما دارند.....داستان فيلم هم درباره يك معلم مدرسه اي كه قصد داره جلوي ازدواج مردان بزرگسال رو با دختران نوجوان بگيره اما در اين راه گلوي خودش هم گير مي كنه و خلاصه....

در همون سال هم فيلم ديگري به اكران عمومي در مياد كه تقريبا شوكه كننده است.فيلمي با نام بردگان در بند [User Rating:4.7/10]كه عناصر زيادي از سينماي اكسپلوشون رو در برداره .يك فيلم جنايي با پس زمينه اي وسوسه كننده و داستان هميشگي يك كاراگاه فاسد و يك زن فاحشه كه مردي آرمانگرا به كمكش مياد ..اما...

فيلم ديگري هم كه در دهه 30 در اين زمينه معروفيت زيادي به دست آورد فيلم قاتلين جواني اثر المر كلارفين (كارگردان فيلم قبلي ) .كه باز هم داستان يك دختر دبيرستاني كه با جذب شدن در يك گروه معتاد به ماري جوانا پله هاي پپيشرفت !!!رو طي مي كند.اما بازم يه خبرنگار شجاع كه درگير اب قاچاقچيان گلوش گير مي كنه و قصد مي كنه اون رو از منجلاب بيرون بكشه ....

ماري جوانا [User Rating:3.7/10] فيلم ديگري است كه باز هم عناصر اكسپوليت را در خود دارد.با اين وجود فضاي ساده و داستان بسيار ضعيف همچنيناصلاحات فراواني كه بر فيلم وارد شده اون رو به فيلمي خنثي و بي اثر بدل كرده و تنها مي توان از نقطه نظر تاريخي به آن توجه نمود

ميشه به فيلمهاي ديگر نيز در دهه سي اشاره كرد .به بچه هاتون بگين فيلم ديگريست كه با نگاهي ساده لوحانه و به اصطلاح اصلاح گر قصد داره تا با موعظه هاي يك پزشك كاركشته دختران جوان را از كشيده شدن به راههاي خلاف عرف بازنگهدارد.فيلم بسيار ضعيف و اغراق آميز و شعاري از كار در اومده كه باز هم در پس زمينه عناصر اكسپلويت رو به كار ميگيره...

در كنار اين فيلمها اما يك فيلم ديگر نيز به نوعي عناصر اكسپلوشن را در خدمت القاي مسائل اخلاقي مدنظر قرار مي دهند.اما اينبار بي پرواتر و اين فيلم شايد به معناي واقعي جزو اولين اكسپلوشن هاي تاريخ سينما لقب مي گيردفيلم جنون جنسي با نگاهي به ظاهر اخلاق گرايانه خطرات بيماريهاي مقاربتي و همچنين مشكلات روحي روابط آنچناني قبل از ازدواج را مدنظر قرار مي دهد.....

چارچوب فيلمهاي دهه سي بسيار محتاط بود .كارگردانهاي براي فرار از تيغ سانسور مجبور بودند فيلمهاي خود را نه آنگونه كه خود دوست دارند بلكه آنگونه كه عرف جامعه اخلاق گراي دهه 30 انتظار داشت بسازند...

ادامه دارد

آشغال هاي دوست داشتني-قسمت اول

2010-08-26T11:44:00.000+04:30

خوب فكر كنم بايد يه سلام بلند بكنم هم به دوستام توي اين جا كه خيلي دلم براشون تنگ شده و هم به كسايي كه اين صفحه رو مي بينن
فكر كردم بعد از اين مدت چي بنويسم.اين شد كه يكي از بحثهاي هميشگي برام پيش اومد.بحث چرايي سينما؟
هنر ابتدا براي ترويج اخلاقيات،تعيين مباني فكري و مذهبي ،تقويت ملي گرايي و...بوجود آمد .از همان ابتدا فلسفه وجودي هنر بر همين اصل بر پا ميشه .هنر براي اخلاق از نمايشنامه هاي سوفكل و هومر كه خير وشر(قهرمان -ضد قهرمان) به سرنوشت ابدي ازلي خود مي رسند تا رمانتيسم فرانسوي و روسي ...ادبيات راه خود را مي رود.شيوه كلاسيك شروع و صعود و فرود.ادبيات بزودي راههاي ديگري مي گشايد ...اما سينما ...سينما هم با كلاسيسم شروع مي كند.با همان مدل روايي مخصوص اگر چه گاهي جرقه هايي به نام اكسپرسيونيسم و يا بعضي هنرنمايي امسال ملويل و گريفيث پا را فراتر از محدود هاي كلاسيسم مي گذارند ..اما باز هم سينما در خدمت اخلاقيات و الهيات و...سينما كم كم دايره محدود را مي شكند و به ابزاري قدرتمند در دست حكومتهاي توتاليته قرار مي گيرد و ماركسيسم ،كمونيسم و سوسياليسم انديشه هاي سياسي خود را در چارچوب قاب چند اينچي اسكوپ مي آورند فاشيسم و نازيسم با چارچوبهاي 4 ضلعي پيروزي اراده را رقم مي زنند.بعدها روشنفكران و هنر مندان خسته از چارچوبهاي كهنه كلاسيسيم بحث هنر براي هنر را مطرح مي كنند و در پي آن مدرنيسم و بعد ها پست مدرنيسم بوجود مي آيد.در ديگر سو رئاليسم هم براي ذهنهاي فراتر از قواعد رئاليسم بوجود مي آيد و....اما اينها رو گفتم تا به يه نوع خاص سينما برسم كه فلسفه وجودي اون چيه؟ چرا اينقدر مخالف داره ؟چرا بعضي ها بدون هيچگونه توجيهي اون رو مي كوبند ويا...

چند شب پيش فيلمي از خسوس فرانكوي اسپانيايي ديدم و فكر كردم شايد خوب باشه يه كم در مورد اين كارگردان و كلا سبك اين كارگردان يعني سينماي اكسپلوشن كه بهترين معادل فارسي كه براش پيدا كردم سينماي تحريك گر يا سينماي تحريك كننده هستش.سينمايي كه براي بسياري تراش مووي براي بعضي كالت و براي بعضي لحظاتي براي لذت بردن از احساسات ممنوعه نهايي درونش هست كه با ديدن اين گونه فيلمها به اون دست مي يابند.سينماي تحريك گر همانگونه كه از نام آن پيداست بيشتر براي تحريك كردن نوع خاصي از احساسات تماشاگرانش كه در ديگر ژانرها كمتر به اون مي تونه دست بيابه.شايد همين امر باشه كه بسياري با اكراه اين گونه سينمايي رو به نام ميارن و اون رو ساخته ذهناي بيمار گونه سازندگانش به حساب ميارن و مخاطبان آنها را نيز بيماران رواني نهفته

ولي چه دوست داشته باشيم و چه نه كنجكاوي براي ديدن اين نوع سينما هميشه وجود داشته و شايد مخالفين اين نوع فيلمها هم هراز گاه چشمي به اونها انداختن.در بسياري از اين فيلمها براي ارضا مخاطبانش صحنه هايي خشونت آميز و نامتعارف،و مقدار متنابهي صحنه هاي ارو...تيك قرار ميدن تا اميال نهفته مردان و زنان مانند حس انتقام جويي،كينه هاي بدخيم و شتري،ساديسم(كه بنا به روايتي 77 درصد مردان با درصدهايي كم و زياد در درونش به صورت نهفته دارن)مازوخيسم (كه اينبار بيشتر زنها درصدهايي از اون رو دارن )و يا عشقهاي نامتعارف و ناهمگون كه شايد عقايد مذهبي و يا عرفي اجتماع فرصت بروز به مخاطبان اينگونه فيلمها رو نميده

صحبت در باره اينگونه سينما رو ادامه ميدم .گونه اي كه طيف وسيعي از ژانرهاي سينمايي(عاشقانه،جاسوسي،اسلشر،جنگي،سينماي وحشت و ملودرامهاي اروتي.....ك و....) رو شامل ميشه.ميشه نامهاي فراواني رو در اين زمينه نام برد.آ‹تونيو بيونيفاشيوسرجيو مارتينو،لوييجي فولچي،جو داماتو،تينتو براس(تا حدي)آندره بيانچي...از ايتاليا ،ازسینمای ژاپن ناگيسا اوشيما،ترويو ایشی ، نوریفومی سوزوکی، یوکیو نودا ،یاسوهارو هاسه به،خوزه لاراز از پرتقال، از سینمای آمریکا ،جوزف زيتو،دوریس ویشمن، راس مه یر، جان واترز و رادلی متزگر،از اسپانيا آماندو دی اوسوریو ،خسوس فرانكو، رنه کاردونا از مکزیک و یا ژوزه موژیکا مارینس برزیلی،و از سينماي فرانسه،كلود مالوت (تا حدي) خوزه بنزارف،ژول رولن ،يا حتي رب گريه معروف،والرين بروچيك لهستاني،هاری کومل بلژیکی ،مايكل ماك (سازنده مجموعه فيلمهاي جنسيت و ذن)،جاني ماك از هنگ كنگ ....اما تو اين مقوله من يكي از اساتيد عجيب و استثنايي اين سينما يعني خسوس فرانكو هستش(كه اگه عمري بود در مورد بقيه هم يه چيزايي خواهم گفت

اينكه يكي بتونه 300 تا فيلم بسازه اونهم از دهه 50 تا حالا و حالا حالا ها هم قصد بازنشستگي نداشته باشه يا انكه در يكسال 7 يا 8 فيلم سينمايي رو بسازه ،حتي بعضي از اونها رو خودش فيلمبرداري كنه،تدوينش رو بر عهده داشته باشه و گاها دستي بر موسيقي فيلم داشته باشه شايد تعجب كنين ولي واقعا چنين كسي هست.فرانكوي اسپانيايي ها كه همنام ديكتاتور معروف اسپانيا نيز هست بيش از 300 فيلم ساخته در بسياري از اونها بازي كرده،بسياريش رو خودش تهيه كرده،فيلمبردار تعداد زيادي از اونها بوده،تدوين گرشون بود ه و....در دايره المعارفهاي سينمايي حدود دويست فيلم اون رو ليست كردن اما خوب اين مسائل خيلي مهم يست.قطعا تعداد زيادي از آثار فرانكو ارزش هنري و يا سينما توگرافي نيستن اما در ميان اونها هم ردپاي يكي از مولفان سينمايي رو مي توان ديد.كارگرداني كه با نورپردازي اكسپيونيستي ،سايه هاي بلند و تاريك و همچنين موسيقي وهم آور تدوين ضربه اي و كنش آور موفق به خلق آثاري كوبنده شده كه بسياري از اونها اكنون جزو كالتهاي جاودان سينماييند
ادامه دارد....

The Damned United

2010-06-06T01:09:00.002+04:30

"یونایتد لعنتی" محصول سال 2009 و به کارگردانی "تام هوپر" می باشد. بعد از ناکامی تیم ملی فوتبال انگلیس در راهیابی به جام جهانی 1974 ، مربی تیم "سر الف رمزی " جای خود را به "دان ریوی" مربی موفق "لیدز یونایتد" داد. "برایان کلاف" با بازی فوق العاده "مایکل شین" از تیم "دربی کاونتی" بیرون آمد و جایگزین "دان روی" افسانه ای در تیم معروف "لیدز یونایتد" شد. "برایان کلاف" که همواره از منتقدین " دان ریوی" و بازی پر خشونت بازیکنان این تیم بود حالا مدیریت همین تیم موفق و ثروتمند را به دست می گیرد." برایان کلاف " در اولین مواجهش با بازیکنان به آنها می گوید که هر چه جایزه و کاپ تا اکنون بدست آورده اند را بیرون بیندازند چون هیچ کدامشان را منصفانه به دست نیاورده اند.

فیلم بر اساس رمانی از "دیوید پیس " به همین نام ساخته شده. کتاب درباره مربی افسانه ای "برایان کلاف" است ، و داستان را همراه با فلش بک های خود از روزهای گمنامی این مربی تا نتایج افسانه ایش در لیگ انگلستان دنبال می نماید. فیلم با اینکه یک درام فوتبالیست ولی از صحنه های بازی فوتبال درون زمین کمتر بهره می برد. بیشتر فیلم در دفتر مدیرت باشگاها یا جلوی دوربین خبرنگاران می گذرد تا بر روی نیمکت . فیلم نهایت بهره را از فیلم نامه نویس فوق العاده ای همچون "پیتر مورگان " می برد. شخصیت پردازی "مورگان" در این فیلم همانند دو فیلم موفق دیگرش "فراست نیکسون" و "ملکه" بی نظیر است. "مایکل شین" که انگار برای ما عادت شده که او را در لباس شخصیت های واقعی ببینیم. مثل دو اثر قبل فوق العاده بازی کرده است. سکانسی که او در مقابل هیئت مدیره "لیدز یونایتد" سخنوری می کند و قدرت و برتری خود را در برابر مربی قبلی به رخ مدیران می شد ، یک سکانس فراموش نشدنی از قدرت بی پایان "شین" در بازی گریست.

تصویر برداری اثر نیز یکی از نقاط قدرت این فیلم است. استفاده از رنگ های مرده مثل آبی تیره و خاکستری در نمایش جو سرد و سنگین حاکم بر فوتبال انگلیس و خشونت بی اندازه در لیگ یک ، و لانگ شات های زیبا از محیط زمین فوتبال فیلم را از یک اثر معمولی فوتبالی به یک فیلم بی بدیل تبدیل می کند. شاید بتوان گفت بیشتر از این که این فیلم درباره فوتبال باشد ، درباره جاه طلبی، غرور ، دوستی و ایمان است، که می توان در تمام فیلم آنها را مشاهده کرد.

امتیاز من: 9

دیالوگ برگزیده:

منی کازینز: من شما رو برای این کار استخدام کردم ، چون فکر میکنم شما بهترین مربی جوان در این کشور هستید.
برایان کلاف:ممنون ، بهترین مربی پیر هم من هستم.
منی کازینز: همچنین من با این کار از شما توقع داشتم که وقتی میاد به تیم ما بهترین را برای این تیم بخواین.برای شهر "لیدز" بخاین. حالا نمی دونم چرا من این احساس رو دارم که همه چیز فقط سر دشمنی شما و "دانه".
برایان کلاف: معلومه که همه چیز درباره منو "دانه". و همیشه هم همین خواهد بود. ولی همه شما ریش سفید های "لیدز" به جای اینکه زانوی غم تو اون کت شلوارهای سلطنتی تون بقل بگیرید، با اون صورت ماهتون یه لبخند ماه بزنید. به این خاطر که، من نمی خورم و نمی خوابم، تا زمانی که هر چی اون آدم(دان) بدست آورده بدست بیارم و از اونم بالاتر بزنم. بالا بزنم جوری که دیگه مجبور نشم اسم "دان ریوی" لعنتی رو دوباره بشنوم. جوری که مردم تو همه خونه های "یورک شایر" لیوانای آبج"وشونو بالا بگیرند و تنها اسمی رو که فریاد بزنن "برایان کلاف" باشه. "برایان کلاف" لعنتی. گرفتین؟

2010-05-21T00:44:00.003+04:30

"مرد راستین" محصول سال 2009 و به کارگردانی برادران "کوئن" می باشد. "لری گابنیک" یک مرد راستین است. او معلمی درستکار، پدری مهربان شوهری وفا دار است، به آموزه های دینی احترام می گذارد و در صحبت نهایت ادب را رعایت می کند. با وجود تمام اینها، همسرش او را به خاطر مردی دیگر ترک می کند، در محیط کار به او اتهام دریافت رشوه می زنند و سلامتی او به خاطر بیماری ای به خطر می افتد. "لری " به دنبال پاسخی است برای تمام دردهایی که در زندگی نصیبش شده، با وجودی که او همیشه سعی کرده بنده خوب خدا باشد.

فیلم برداشتی است از "کتاب جاب" است که با مضمونی تقریبا یکسان دست به گریبان است. "جاب" بنده مخلص خداست، ولی همواره در عذاب و سختی زندگی می کند، "جاب" به بیماری ای مهلک دچار می شود، بدنش را جوشهایی قرمز می پوشانند و عذاب هر روز بر او بیشتر می شود. او به خدا می گوید ، خدایا من که بنده مخلصت بوده ام حکمت این همه عذاب چیست؟ فیلم هم به موضوعی مشابه می پردازد ، شک ، دوگانگی ، پریشانی و آشفتگی و یافتن پاسخ های بدون جواب. "لری" با وجود تمام مشکلات طاقت فرسایی که به یکباره برایش مهیا شده، سعی در خوب ماندن دارد و سعی در گرفتن پاسخ از راه های گوناگون. او با مردان دین مشورت می کند، ولی شک او نه تنها کمتر نمی شود بلکه آشفته تر می گردد. آیا ریشه عذاب در دین اوست ، آیا یهودیان به خاطر گناهی که هزاران سال پیش مرتکب شدند شایسته عذاب همیشگی هستند، آیا این عذاب ها به این خاطر است که پیشینیان او روحی بدیمن را به خانه خود راه دادند و یا هزاران آیای دیگر ........
در "کتاب جاب" خداوند در هیبت گردبادی عظیم ظاهر می شود، او به "جاب " می گوید ، به من(گردباد) نگاه کن ، آیا منطقی بر حرکت سیال من می یابی؟
امتیاز من: 8.5

The White Ribbon

2010-04-19T18:28:00.005+04:30

فیلم "روبان سفید" محصول کشور آلمان و به کارگردانی "میشائل هانکه " می باشد.داستان فیلم در روستایی در کشور آلمان قبل از آغاز جنگ جهانی اول اتفاق می افتد. معلم مدرسه به عنوان راوی فیلم از خاطرات گذشته خود در روستا می گوید ، خاطرات دهشتناکی که به قول معلم هنوز باور کردن آنها و این که چه کسانی مسبب آنها بوده اند غیرممکن است. فیلم از جایی شروع می شود که دکتر دهکده که سوار بر اسب خود به خانه بر می گشت توسط تله ای که بر سر راهش گذاشته شده بود با اسب به زمین می خورد و راهی بیمارستان می شود. در ادامه ما شاهد روایت زندگی مردم دهکده هستیم که البته زندگی آنها با حوادثی دیگر نیز قرین می شود. کشیش دهکده فردی قانون مدار است که با کوچک ترین سرپیچی کودکان خود را تنبیه می کند، اون روبانی سفید را بر دست فرزندان خود می بندد که یاد آور معصومیت کودکانه آنها باشد. با نزدیک شدن به زندگی این افراد شاهد نوعی خشونت نسبت به فرزندان و زنان هستیم که دامنه این خشونتها تا سوء استفاده های جن*سی نیز می رسد. از طرفی حوادث ناگوار دیگری نیز برای روستا اتفاق می افتند، از مردن فردی در آسیاب روستا گرفته تا آتش گرفتن انبار غله و کور شدن کودکی کند ذهن.

"هانکه" از تصویر سیاه و سفید برای روایت فیلمش استفاده کرده، که همین محیط خاکستری فضایی اعجاب انگیز به کلیت فیلم عطا کرده ، مخصوصا در محیط های تیره داخلی که محل وقوع گناهان ناگفته است و فضاهای روشن خارجی محل وقوع خشونت های مرموز و ناشناخته. دوربین معمولا حالتی ایستا داشته و چندان به تصویر وقایع عجیب رخ داده در روستا رغبتی نشان نمی دهد، دوربین به دنبال افراد نمی رود بلکه به دنبال تصویر کردن مکان ها و فضاهای ناشناخته روستاست. دو بازیگر نقش آفرینی های فوق العاده ای از خود به جا گذاشته اند، یکی "برگارت کلانر" بازیگر نقش کشیش سخت گیر و دیگری "لئونی بلش" در نقش پرستار بچه.

شاید ابتدا بیننده به دانستن مسبب این اعمال خشونت بار علاقه نشان دهد ولی با جلو رفتن داستان زندگی افراد روستا و گناهانی که در چهارچوب خانه های آنها اتفاق می افتد او را به این فکر وا می دارد که گستره خشونت بار بودن کدام بیشتر است. فیلم تصویر گر روستایی آرام و با سیستم ارباب و رعیتی است که از نظم کامل به هرج و مرج کامل می رسد . نقطه شروع این هرج و مرج زمان آغاز جنگ جهانی و شاید زمان بسته شدن نطفه فاشیسم در آلمان باشد. در یادداشتی که کنار یکی از قربانیان حوادث خشونت بار گذاشته شده به این ذکر شده که فرزندان شما و نسل بعدتان باید کفاره گناهان شما را بپردازند. شاید نویسندگان ناشناس نامه با دستهای کوچکشان به موضوعی بزرگ اشاره کرده باشد، نسلی که آغشته به گناه است و زمینه ساز ظهور حکومتی خودکامه ،شایسته این است که چنان تاوانی را بپردازد.

امتیاز من: 9

نگاهی به جشنواره بیست و هشتم فیلم فجر - قسمت اول

2010-02-11T03:09:00.001+03:30

قرار شد برای جشنواره ی بیست و هشتم فیلم فجر، یک پرونده برویم در وبلاگ. اما خب بنا به دلایلی، نشد! چند نفری فیلمها را ندیده بودند، یکی تنوع نوشتاری اش نمی آمد از بس که هر فیلمی دیده بود، بد بود! یکی هم مانند من، که دوست داشتم بنویسم. و الان هم که خب دارم مینویسم! از حواشی، فیلمها ، برگزاری، داوری و ..... .

امسال شاید سر داستان تحریم جشنواره ، ( که اصلا درست و غلط بودنش در این بحث نمیگنجد) خیلی ها فیلمهایشان را نیاوردند، ارائه نکردند. خیلی ها داوری فیلمها را نپذیرفتند. امسال در هر صورت جشنواره بی رونق تر از سالهای قبل بود. فیلمها هم به هیچ وجه در حد و اندازه های سالهای قبل نبودند. در دو پست، چند خطی درباره ی چند فیلمی که دیدم مینویسم چرا که مجالی برای نقد و تفسیر کامل هر فیلم نیست. تعدادی را اگر فرصت شد و اگر اکران عمومی شدند، برایشان پست جداگانه در نظر میگیرم. باز هم میگویم که همه ی فیلمها را ندیدم.

باشد که جشنواره های بعدی پرمخاطب تر و پربارتر از امسال باشند.

(به ترتیب تماشای فیلمها:)

پرواز مرغابیها: این جا، یعنی مشهد، کلا کم پیش می آید که سالن سینما برای فیلمهای جشنواره پر شود، مگر فیلمهایی که کارگردانهای اسم و رسم داری ساخته باشندشان یا مثلا پنجشنبه ای، جمعه ای اکرانشان باشد. به طور مثال برای این فیلم، کلا یک پنجم سالن هم پر نشد! فیلم در یک کلمه "افتضاح" بود! از آن فیلمهای "توهین به شعور مخاطب"! بعد از تماشای آنونس جشنواره ی سال قبل (!) فیلم شروع شد: پسری که پدرش یک مرغابی زخمی را به خانه می آورد و داستان فیلم، میشود رابطه ی بین این دو. شاید هم این سه: پدر، پسر، مرغابی!. دیده اید فیلمهای عباس کیارستمی را؟ مثلا یک روستایی است، یک بچه ای میشود کاراکتر اصلی فیلم و همه ی اتفاقات حول و حوش این بچه رخ میدهند. بعد اینکه بفرمایید دیده اید فیلمهایی را مثل "حلقه های ازدواج" یا "چهارچنگولی"؟ یک سری بازیگرهای معروف کمدی، شکلک ها و اداهای عجیب غریبی در می آورند و شوخی های کلامی یا فیزیکی (!) جوانپسندانه میکنند. فیلم یک مخلوطی بود از این دو ژانر! آنجا وسط یک روستا، مربی تیم فوتبال مدرسه، بعد از گل زدن بچه های تیمش، حرکات موزونی انجام میدهد که احتمالا نظیرشان را در شوها و کلیپهای آن طرف آبی میبینید! یا تصور کنید نقش اول فیلم را، که انگار مدیون تماشاگران است اگر در هر سکانس آبغوره نگیرد و زیر گریه نزند! فیلم البته رگه های عرفانی و مذهبی هم دارد! یک آش دهان سوزیست این فیلم! مخصوصا وقتی شامل تخفیف هم نشود بلیطش! واقعا نمیدانم برای این فیلم چه بنویسم! اصلا این فیلمها در جشنواره چه کار میکنند؟ توجیه کنید لطفا بنده را!

طلا و مس: دومین فیلمی که دیدم، در سالنی که تقریبا نصفش پر شده بود. فکر میکنم یکی از بهترینهای جشنواره این فیلم بود. داستان طلبه ای که خانواده اش را برای حضور در جلسات فلان استادِ اخلاق، از نیشابور به تهران می آورد و در ادامه ی داستان، همسرش (با بازی درخشان نگار جواهریان) دچار بیماری ام اس می شود. چند جا شنیدم و خواندم که فیلم مانند "زیر نور ماه" بود و چه بسا نسخه ای بسیار کم ارزش تر از آن! نمیدانم این چه صیغه ای است که تا در یک ژانر و یک موضوع متفاوتی، دو سه تا فیلم که ساخته میشود، همه را میبندند به ریش فیلم اول و بقیه را به آن ربط میدهند! مثلا نمونه اش شاهکار بی بدیل بهنام بهزادی "تنها دو بار زندگی میکنیم" (باز هم با بازی نگار جواهریان) که تا حرفش میشد، همه اسم "نفس عمیق" پرویز شهبازی را می آوردند!

"طلا و مس" را باید بدون یک چنین پیش فرضهایی دید! مگر ملاک خوب بودن یک فیلم، اصل هایی مثل فیلمنامه، بازی ها کارگردانی و .... نیست؟ خب بیایید این فیلم را اینجوری ببینید. بازی های فیلم همگی عالی بودند. از دختر خردسال فیلم گرفته تا گل سرسبدشان نگار جواهریان! نقششان واقعی بود و بازیشان باورپذیر. شما طبیعتا یک چنین شخصیتهایی را میبینید در جامعه و در این قشر. فیلمنامه ی فیلم خوب بود. داستان طلبه ای که رویارویی با یک سری مشکلات، باعث میشود خیلی از مفاهیم و آموخته هایش رنگ ببازند و درکش از طلبگی و زندگی تغییر کند. کشش داشت فیلمنامه. توضیحات داشت. به یاد بیاورید اوایل فیلم را. آنجایی که مادر هم مانتوی دختر را میدوخت هم لاستیکی بچه ی کوچک را عوض میکرد، در صورتی که پدر آرام نشسته بود و به درسهایش میرسید و با تسبیحش صلوات میفرستاد! باز به یاد بیاورید، پس از اتفاقی که همه چیز را عوض کرد (بیماری مادر) زندگی مرد چگونه رفته رفته تغییر یافت. وقتی که با بچه ها تنها ماند و مجبور شد وظایف سنگینی که همه بر دوش مادر بود را خودش انجام دهد. مسیری که کوتاه نبود و باعث تغییر مرد شد. یا مثلا طنز نهفته در فیلم را. آنجایی که دوستش میگفت : "عمامه ات را بردار که حداقل یه مشتری به تورمون بخوره" یا آنجایی که قرار بود برای ساکت کردن بچه ی کوچکش "نی نای نای" بکند!

اتفاقات و برخوردهایی که در جامعه بروز داده میشوند را دیده بود! یعنی نیامده بود بگوید که اگر فلانی لباس روحانی بر تن دارد، همه برایش احترام قائل اند و گرامی اش میدارند. آنجایی که دخترش نمیخواست پدرش او را به مدرسه ببرد و از فاصله ی دور دست پدرش را رها کرد و تنهایی داخل مدرسه شد. دیگری، سکانسی که سپیده (پرستار بیمارستان) به خانه شان آمد و طلبه، پرده ها و پنجره ها را ( برای بیرون رفتن شیطان؟) باز کرد و در آخر، بعد از آن همه دیالوگهای به یادماندنی، وقتی خانه را ترک میکرد، پرده ی جلوی در را کشید و انداخت! که یعنی نترس، یک جنبه های دیگری هم دارد زندگی، روابط و برخورد با انسانها. یا حتی همان قضیه ی عمامه و دوستش!

اما خب هیچ فیلمی بی نقص نیست! مثلا یک جاهایی شعارهای نخ نما و رو میداد! مثلا سکانسهای اول، آنجایی که کتاب فروش به طلبه که بر روی نردبام به دنبال کتاب در قفسه ها بود، گفت: " گفتی اخلاق؟ هه! پس همون بالا بالاها دنبالش بگرد" یا مثلا توضیح و تفسیر قضیه ی ناراحت شدن دختر از آورده شدن به مدرسه توسط پدرش، با آن سکانسی که پدرش میگوید: "چه طوریاس این؟ هر وقت ما شما رو با یه لباسایی میاریم، شما سریع دست ما رو ول میکنی، اما وقتی لباس معمولی میپوشیم میگی تا دم مدرسه بیا؟" خب این دیگر نیازی به توضیح نداشت که! وقتی که شما به مخاطبت احترام میگذاری و یک چنین مبحثی را اینطوری مطرح میکنی، دیگر این سکانس سئوال طلبه چیست؟ مثل اینکه بیایی و جک را بگویی و بعد توضیحش بدهی! یا مثلا سکانس واقعا عجیب پایانی، با بک گراند حرفهای استاد، در حالی که طلبه کفشهای شاگردهای دیگر را تمیز و جفت میکند! شخصا این سکانس را میگذارم به حساب سکانسهایی که توسط آنها مجوز یک فیلم صادر میشود! سکانس قبلش را دعا دعا میکردم که فیلم همانجا تمام شود! یعنی اگر تمام میشد آنجا، فیلم را میگذاشتم بین تاپ تن بهترین فیلمهای ایرانیی که دیدم! ولی خب متاسفانه نشد! خلاصه درباره ی این فیلم زیاد حرف دارم که میگذارم برای همان زمان اکران عمومی. درباره ی فیلم و کارگردانی که فیلم قبلی اش بود "ده رقمی" و فیلم بعدش "طلا و مس". جالب است،نه؟

از حاشیه های جالب این فیلم، برگزار نشدن نشست پرسش و پاسخ آن بود.البته اسعدیان و نگار جواهریان، برای نقد و بررسی فیلم به مشهد آمدند که اینجانب، افتخار حضور در این جلسه را نداشتم!

به رنگ ارغوان: سینمای حاتمی کیا را همیشه دوست داشتم! یک جورهایی این آدم یکی از نمادهای سینمای ایران است. فیلمهای خوبی دارد که به تنهایی یکی از ژانرهای پر مخاطب این سینما را روایت میکنند. فیلمسازیست که سبک دارد، شیوه دارد. حاتمی کیایی فیلم میسازد! پس طبعا محبوبیت قابل توجهی هم در بین مخاطبان دارد. پس طبعا برای فیلمش صف میبندند چند ساعت قبل از نمایش. یا مثلا سوت میزنند پس از پایان فیلمهایش. ولی خب حاتمی کیا با فیلمهای آخرش، واقعا چه چیزی را میخواهد بگوید؟ به نام پدر؟ یک فیلمنامه ی درست حسابی لطفا! دعوت؟ ژانرت را عوض نکن! به رنگ ارغوان؟ یک اشتباهی شده! این را باید میزاشتیم قبل از به نام پدر! فیلمی که این همه سال اجازه ی اکران نداشت و این همه درباره ی جوانمردی و صبر کارگردانش نوشته شد که هیچ وقت خم به ابرو نیاورد از چند سال به تعویق افتادن اکران فیلمش!

به رنگ ارغوان را از کجا شروع کنم به ایراد گرفتن؟ از تیتراژ چیپ و آزاردهنده اش؟ یا از شعارها و بازیهای تئاتر گونه اش؟ اصلا این چه وضعیست که قشر دانشجو را باید با چشمهای گرد، خنده های زورکی، دیالوگهای به حساب فلسفی و جملاتِ کنایه آمیز ِ از مد افتاده توصیف کرد؟ یعنی هر کسی یک مقدار رادیکال است و عصبی، میرود دانشجو میشود؟ یا مثلا ایرادات فیلمنامه اش، که عشق مامور سازمان اطلاعات به ارغوان، از کجا شروع شد؟ اصلا چه شد که این عاشق آن شد و خرقه بر تن کرد و مجنون شد؟ یا اصلا بدتر از آن، چه شد که ارغوان عاشق مامور اطلاعات شد؟ این عشق و علاقه از کجا آغاز و کجا تقویت شد؟ یا مثلا سکانس به معنای واقعی کلمه "افتضاح" پایان فیلم چه بود؟ اصلا انگار یک سری پیش فرضهایی در ذهن کارگردانها وجود دارد که باید همیشه همانطور باشد! مثلا فیلمبردارها باید یک کلاه نقابدار داشته باشند، یک سیبیلی هم اگر خدا بخواهد و کلا یک قیافه ی اسپرت! یا اصلا این چه حرکتیست که یکهو بعد از چند سال استتارگونه بیایی، بعد طرفت تو را ببیند و قهقهه بزند؟ یا این حضور مامور اطلاعات در سکانس آخر، با عکسهایی که از مامور شهاب و ارغوان گرفت. که آیا میخواست بگوید یک "لوپ" است این قضایا؟ یعنی همیشه یک ماموری هست؟ خب این که واقعا کلیشه است که! پس کجا شد خلاقیتها و حاتمی کیایی بودن فیلمهای آقای حاتمی کیا؟

یا مثلا وقتی به بکگراند لپ تاپ مامور دقت میشود! وقتی عکسش از گورستانی، به عکس ارغوان تغییر داده میشود، چرا نباید به این مسئله هم توجه بشود که بعد از پایان فیلم، اولین چیزی که به ذهن تماشاگر متبادر میشود، این است که: "شفق، فلق" ؟ شفق که مثلا پدر ارغوان بود و فلق، آخرین کلمه ای که نوشته شد که مثلا نام مستعار مامور اطلاعات بود! که اینها اصلا چه ربطی به هم داشتند؟ که این شباهت آوایی اسمهاشان تنها یک موقعیت کمیک هجوگونه برای نقد فیلم به وجود می آورد!

ولی خب گذشته از اینها، تا حدودی دغدغه های سینمای حاتمی کیا قابل مشاهده بود! اغراق و شاعرانگی، در تصمیم نهایی شخصیتهایش، همیشه وجود دارد و به نوعی شده است مولفه! آن اسلوموشن هایی که همیشه آنجا هستند. همیشه یک روز تسویه حساب، ناکجاآباد و یا اتوپیایی وجود دارد آخر فیلم! مثلا ارتفاع پست، که نفهمیدیم کجاست آن جایی که پیاده شدند؟! یا مثلا آژانس شیشه ای که در هواپیما تمام شد که نفهمیدیم که بعد چی؟ این جا هم روزی که قرار بود "این روستا چهره ی غریبه های زیادی رو به خودش ببینه" ، همان روز واقعه بود که با سپر شدن مامور و آن سکانس ملاقات دختر و پدرش، شد ادای دینی به دغدغه هایش!

اینها را همه، برای این گفتم که کارگردان این فیلم، ابراهیم حاتمی کیا است! یعنی اگر یک کارگردان تازه از راه رسیده یا کسی که کارهای قبلی اش فیلمهای موفقی نبودند، این فیلم را میساخت، می آمدم و خوب مینوشتم. اصلا چشمم را به روی نقصهایش میبستم. اما وقتی کارگردان فیلم، میشود کسی که سینمایش را چشم بسته از بر هستیم و از آن لذت میبریم، بی انصافی است که گوشزد نکنیم معایب فیلم اش را. روی نقد من، بیشتر از اینکه به فیلم باشد، به حاتمی کیا است. به فیلم ِ حاتمی کیا، نه کس دیگری. فیلمی بود که اگر روزی از من بپرسند چند فیلم از ابراهیم حاتمی کیا نام ببر، هرگز بین چند فیلمی که نام خواهم برد، نخواهد بود!

حواشی اکران این فیلم، نوبت اکران عمومی اش (یک هفته ی دیگر) و جوایزی هم که برد، واقعا عجیب بود! به هیچ وجه نمیتوانم خودم را راضی کنم که این فیلم برای شایستگی ها و حرفهایی که برای گفتن داشت، جوایز را درو کرد! واقعا درو کرد! میشود گفت چه فیلمهایی که دیده نشدند برای جایزه بردنهای به رنگ ارغوان!

ادامه دارد ....

انگاره های پست مدرن :جذابیت , خلاقیت یا خیلی چیزهای دیگر

2010-02-08T01:37:00.002+03:30

امسال سال سینمایی خوبی بود به نسبت.دلیلش شاید گستردگی و تنوع مضمونی و سبکی فیلمهای مختلف بود.امسال هم درام خیلی خوب دیدم و هم فیلم جنگی خوب هم فیلم وحشت خو ب و هم فیلم ایرانی خوب . ....کان 2009 که تموم شد و فیلم روبان سفید هانکه اون رو برد.با وجود اینکه از فیلم لذت بردم اما انتقاداتی به فیلم داشتم.اسکار هم کاندیدهاش رو معرفی کرد.بر خلاف سال گذاشته مضمون فیلمهای امسال که کاندید شدن روی احولات شخصی فیلمها می گذره و به نوعی تحول شخصیتی مضمون اغلب فیلمهای کاندید شده این دوره رو شامل میشه ...بعیده اتفاق عجیبی تو اهدای جوایز پیش بیادوخوب آواتار اسکار پسند بهترین فیلم رو می بره کاترن بیگلو بهترین کارگردان و....دیگه خبری از میلیونرها و زاغه نشینها هم نیست.احتمالا یک پیامبر فرانسوی هم بهترین فیلم خارجی خواهد شد ( و چه عالی بودش این فیلم).بر عکس پارسال اینبار فیلمهای کاندید اسکار .یه مورد دیگه رو هم می تونم اضافه کنم و اون فیلمهای کارگردانهایی بود که بعد ازمدتها فیلم می ساختن

اما نمی خواستم در مورد کلیت سینمای 2009 چیزی بگم بیشتر بحث من سر سه فیلم بود که به نوعی الگوهای پست مدرن رو در فیلمهاشون به کار گرفته بودند و فیلمهای خاصی بودن.سه فیلم حرامزاده ای لعنتی ،محدوده های کنترل و یک مرد جدی.

این سه فیلم تفاوتهای فاحشی با هم دارن اما یک چیز مشترک هم دارن .هر سه به نوعی پست مدرن هستند.....بنابراین این سه تا فیلم رو کنار هم قرار می دم

محدوديتهاي كنترل كردن-جيم جارموش

خلاصه داستان:

يك سياه پوست كه عوض يك گروه خاصه توسط قوطي كبريتهايي علامتهاي رمزي رو دريافت مي كنه كه ماموريت محول شده به اون در داخلش نوشته شده.او بايد هر دفعه به مكاني برود تا يك ويلونيست رو ملاقات كند....

هر كس خود را برتر مي داند برود به گورستان سري بزند تا بداند زندگي چيزي نيست جز مشتي خار و خس....

مطلبي رو قبلا نوشته بودم.براي بار دوم فيلم رو ديدم .و دوباره شروع كردم ديدم خيلي فرقي نكرد....

جيم جارموش جز كارگردانهاي مورد علاقه و احترام من هستش.خيلي از كارهاش رو دوست دارم.از فضا و اتمسفر كاراش خوش مياد گاهي اوقات از ريتم و همچنين نوع بيان فيلمهاش خيلي خوشم نمياد.و به دليل نوع سليقه ام كه زياد با كمدي و طنز سازگار نيست رگه هاي كمدي فيلمهاش زياد به مذاقم سازگار نيست(الا در چند مورد).در عوض عاشق سينماي جدي اونم.من دو فيلم شب روي زمين و گوست داگ رو در ميان كارهاش بسيار دوست دارم.....حالا فيلم جديد او....

بدون تعارف از اين فيلم جارموش اصلا خوشم نيومد.يكي از دلايل اون شايد گل درشت شدن دو تا از پاشنه اشيلهاي سبك جارموش يعني ريتم و فيلمنامه اس.گرچه بسياري از منتقدان سينماي او را ضد قصه مي دانند ( كه به نظر من لفظ سينماي ضد قصه از پايه اشتباهه ).سينماي ضد قصه اي !!!نه از جنس سينماي اتفاق محورآ نتونيوني و يا روايت محوري چون آنجلو پولس. اما حداقل در اكثر آثار او نوعي استاندارد فيلمنامه اي رعايت مي شد فيلمنامه هايي كه شخصيت محور هستند. در اين فيلم خبري گپهاي فيلمنامه اب فراواني وجود داره كه به اختصار مي گم:

شخصيت پردازي:
ما در فيلم با شخصيتها (در واقع تيپها) بدون هويت مواجهه ايم كه دست به كارهايي مي زنند كه مشخص نيست.من در انتها فكر مي كردم كه ميشد كلي ديگه تيپ رو با كاركردهاي مشابه وارد فيلم كرد و به قولي تا ابد دهرميشد تيپهاي مختلف وارد فيلم كرد و....

تقريبا هيچكدم از شخصيتها هيچ نوع كنش و واكنشي رو ايجاد نمي كنند ما به ازا ندارند.مشخص نيست براي چه وارد مي شوند.حتي در قالب المانهاي سينماي پست مدرن هم نمي توان آنها را دسته بندي كرد.

شخصيت اصلي فيلم كه در تمام طول فيلم او را بدون انقطاع مي بينم بدون شناسنامه و فاقد حس همذات پنداريست.تنها چيزي كه در مورد او مي بينيم اينست كه مانند گوست داگ عاشق فلسفه شرق و هنر مدرن (به خصوص نقاشي هاي آبزورد) است.هر روز صبح تاي چي كار مي كند و به شدت مايل است كه قهوه اسپرسويش در دو فنجان جدا از هم صرف كند عاشق گشت و گذار است .( در صحنه هاي ابتدايي جايي كه سوار بر مشين است كاملا ريتم موسيقي ونوع فيلمبرژداري مشابه گوست داگ است).وقتي كاري به او مي سپارند به هيچ چيز ديگر فكر نمي كند و.....حالا چرايي كنشها و واكنشهاي او تا انتها ناشناخته باقي مي ماند.

در اين بين شخصيتهاي ديگر هم هستند كه حتي در حد تيپ هم نيستند آدمهايي كه عينك دودي مي زنند و به عنوان قطب منفي در فيلم حضور دارند.....

روايت:

روايت فيلم در عين خطي بودن بسيار مغشوش و بدون هيچ پيرايه اي است.اصولا اعمال و رفتار و اتفاقات فيلم هيچ كاركرد خاصي ندارد.

اتفاقا روایت و شخصیت پردازی این فیلم به نوعی همان انگاره های پست مدرن این فیلمه که با نوعی آشفتگی در عین سادگی و قرار دادن سینمای سبکی اون رو در اینگونه سینمایی قرار میده.فیلم موفق نیست و این امر به دلیل گونه انتخابی نیست بلکه بشتر اصرار جارموش بر شخصی سازی مضامین فیلمه که داد تماشگران عادی و انتقاد تماشاگران حرفه ی رو بر می انگیزه.و به این ترتیب تئوری مرگ مولف به عنوان یکی از اصلی ترین مشخصه ها و ویژگیهای پست مدرنیسم توسط کارگردان نقض میشه و همین تبدیل میشه به پاشنه آشیل فیلم...اما...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

یک مرد جدی-برادران کوئن

خلاصه داستان:

مروری بر زندگی مردی یهودی که بسیار بر اعتقاداتش مصممه و از دیگر سو قصد داره همه از او راضی باشن اما در گیرو دار زندگی دچار انحلال شخصیتی میشه و تصاویر دیگر مردان اطرافش بر زندگیش چنگ می زنه....

شاید اگر اون روایت کوتاه ابتدایی فیلم نبود به راحتی میشد این فیلم رو در شمار فیلمهای پست مدرن نیاورد اما داستان مرد و پیرمرد مرده در یک شب زمستانی که بسیار شبیه یکی از داستانهای الکساندر پوشکین بود باعث میشه یکی از انگاره های اصلی پست مدرنیسم به عمد به تماشاگر فیلم القا بشه....القای هدف توسط مولف بدون توجه به ایده اصلی متن.برادران کوئن با این تمهید افکار تماشاگران را به سمت ایده ای متافیزیک رهنمود می کنه اما چیزی که در ماجرای اصلی فیلم می بینیم نه یک طرح متافیزیک بلکه احوالات مرد و آدمهای اطراف اونه که با برشهای متعدد و جامپ کاتهای سریع این حس تناسخ ما بین او پسر او،آرتور برادرش و سای آیبلمن مردی که با مکاری خاصی قصد تصاحب زن و زندگیش را دارد.تناسخ موجود نه از بعد متافیزیک بلکه بر پایه آرزوهای مرد اتفاق می فته بدون اونکه مرد خود دخالت مستقیمی در امور ایجاد شده داشته باشه....ترکیب ایده و افکار کوئنها بدون چیزی که در ابتدای فلم می بینم و به نوعی برهان خلف حاکم بر فیلم این فیلم رو در زمینه فیلمهای پست مدرن قرار میده..با این وجود من خیلی با فیلم حال نکردم.یک نوع اجرای خام دستانه و شاید طنز حاکم بر فیلم که به نوعی هجویه ای میشه بر امور قرار دادی و رعایت ضوابط و اخلاقیات در جهان مدرن و به نوعی ایده کمدی انسانی که توسط سامرت موام و پیشتر بالزاک در آثار ادبی به اون پرداخته شده....

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

حرامزاده های لعنتی-کوئنتین تارانتینو

خلاصه داستان:

نازیها به دنبال شکار یهودیان....گروه چریکی حرامزاده به دنبال پوست کنی سر نازی....یک تک تیرانداز آلمانی که یک تنه مقابل 300 سرباز روس مقاومت کرده...سینمایی که قرار با حضر گوبلز فیلم اسنایپر نازی رو به نمایش بگذارد...همه این تکه های پازل در انتها به هم می رسند...

خوب نمونه واقعی یک سینمای پست مدرن.نمونه ای که قرار نیست چیزی واقعی باشه.اصلا قرار نیست این فیلم شبیه یک فیلم پارتیزانی معمول دهه های 60 اروپا و 70 آمریکایی باشه .اینا به کنار چطور میشه باور کرد یک فیلم مربوط به دوران نازیسم و فرانسه اشغال شده فیلمی باشه در ستایش سینما بدون در نظر گرفتن سیاست و ناسیونالیسم موجود آن دوران همانند آنچه که سینما پارادیزو تورناتوره که ستایشگر سینما بود.این فیلم به همه چی شبیه بود از وسترنهای اسپاگتی ( با آن نوای گیتار مکزیکی ) رمانسهای حماسی پر شکوه دهه 50 سینما ( احتمالا اون دو جنازه کنار آپارات، عاشقان سینما رو یاد خیلی فیلما می ندازه)...

نمی دونم تو این چند سطر از چیه این فیلم بگم جز اینکه فیلم رو برید ببینید لذت ببرید از هنر پست مدرن

اگه چند دهه قبل فر زینه مان در فیلم معرکه روز شغال ژنرال دوگل را توسط مرد تروریست می کشت همه او را هو می کردند....در اون زمانها همه تماشاگران مطمئن بودند که کار تروریست سر انجامی نداره ودوگل هیچگاه کشته نمیشه....اما حالا عدم قطعیت موج می زند.مطمئن نیستیم تاریخ همان نمانگونه نمایش داده شود که بوده....نمیشه مطئن بود و این می شود اصل عدم قطعیت و مبانی گفتاری فوکو و هایزنبرگ....فیلم من رو به شدت یاد قصه معروف بورخس می نداخت.داستانی که به ظاهر نقد یک دیوان شعر بود و با کلی ارجاع و منبع می خواست همه چی واقعی جلوه کنه اما در آخر می فهمیدیم که اصلا نه شاعر بوده و نه دیوان شعری.....انجا روایت تاریخی دست خوش تغییرات عمده میشه و...این تغییرات غریب فیلم آخر تارانتینو رو بدل کرده به یک فیلم اصیل پست مدرن و....

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

با کنار هم قرار دادن این سه فیلم خوب میشه تشخیص داد که کدام موفقتر بودن و کدوم یکی نه ....نظر من که معلومه فیلم تارانتینو ( که اسمش دو هدف رو دنبال می کنه هم ادای دینی است به بی مووی های آمریکایی که به آن آشغالهای دوست داشتنی می گویند هم ادای دینی به سینه سیتای محبوب و هم ادای دینی به یکی از محبوبترین کارگردانهای ایتالیایی انزو کاستلاری )

Inglourious Basterds

2010-01-26T21:07:00.005+03:30

فیلم"حرامزادگان گمنام" محصول سال 2009 و به کارگردانی "کوئنتین تارانتینو" می باشد. این فیلم داستان گروهی از یهودیان آمریکایی می باشد که تحت فرماندهی ستوان "آلدو رین" به فرانسه تحت اشغال آلمان می روند و از هر گونه روشهای انسانی و غیر انسانی استفاده کرده و فرماندهان و افسران نازی را شکنجه و به قتل می رسانند. روشهای ابدائی این گروه خشن و مهارت آنها در کشتار تعداد زیادی از آلمانی ها ، آنها را به گروهان "حرامزادگان " در آلمان معروف کرده. از طرفی ما با فردی با نام کلنل "لاندا" مامور "اس اس" مواجه می شویم ، که به شکارچی یهودیان معروف است و آوازه هوش و درایت او ترس بر اندام یهودیانی می اندازد که از ترس اعدام شدن، در نقاط مختلف فرانسه پنهان شده اند. و ضلع آخر این مثلث دختری زیبا به نام "شوشانا" می باشد که خانواده اش توسط کلنل "لاندا" کشته شده اند .
فیلم از سکانسی از ادای دین "تارانتینو" به سینمای "سر جیو لئونه " شروع می شود. یک کلبه چوبی بر فراز ثپه ای سرسبز و فردی در حال خرد کردن هیزم با تبر در کنار کلبه. ناگهان صدای موتور ماشین ها از دوردست مرد عرق کرده را متوجه خود می کند. خودروهای نظامی آلمانها همچو سوارانی در لانگ شاتی از دشت زیبا به کلبه نزدیک می شود. دختران صاحب خانه به داخل کلبه می روند. مامور "اس اس" کلنل "هانس لاندا" از ماشین پیاده می شود، از همان ابتدا نحوه برخورد او با مرد فرانسوی کاملا برای یک مامور عالی رتبه "اس اس" عجیب است. او نه اخموست نه خشک نه بی ادب ، اتفاقا کاملا گرم و خوش برخورد و مودب است ، او برای وارد شدن به خانه مرد اجازه می گیرد و بر دستان دختران مرد بوسه می زند و به جای دعوت مرد برای نوشیدن شراب می گوید:"می دونین آدم تو مزرعه که میاد هوس شیر محلی میکنه، میشه بجاش یه لیوان شیر محبت کنید".

فیلم از همان دقایق اول خود تاثیر گذار است، و این تاثیر گذاری و کشش تا آخر فیلم وجود دارد،با وجودی که سکانسهایی در فیلم وجود دارد که بسیار طولانی هستند لحظه ای وجود ندارد که ریتم فیلم کند شود ، همانند دیگر فیلمهای "تارانتینو" بازی ها یکدست ، قوی و فوق العاده تاثیر گذارند، هیچ بازی ضعیف یا نا همخوانی در فیلم وجود ندارد و تعامل بین شخصیت ها به بهترین شکل ممکن ظهور پیدا می کند. دیالوگها ، همان دیالوگهای تارانتینویی است ، او ده سال برای نوشتن این شاهکار وقت صرف کرده و می توان این فیلم را قوی ترین اثر او دانست. اگر "داستانهای عامه پسند" قدرتش بر روی فیلم نامه اش بود ، "حرامزاده های گمنام" از لحاظ بصری نیز شاهکار است. صحنه فرار دختر به سمت دشت و گرفتن شات او در حال فرار از داخل نمای داخلی کلبه و از چارچوب در را به یاد آورید و یا تصویر تابیده شده صورت دختر از پروژکتور بر روی دود حاصل از آتش را.

"برد پیت" در نقش ستوان "آلدو" شخصیتی جذاب و تا حدی کمیک را آفریده، و با کمک گرفتن از میمیک صورت و لهجه جنوبی خود یکی از شخصیت های شیرین فیلم به حساب می آید. "ایلای راس" در نقش گروهبان "دانا ویتس" هم نقش منحصر به فرد و البته کوتاهی ایفا کرده. "تارانتینو" تمایل زیادی داشت که این نقش را " آدام سندلر" ایفا نماید که به دلیل حضور در پروژه دیگر "سندلر" نتوانست در این نقش بازی کند. و اما زیبا ترین نقش آفرینی در این فیلم متعلق به "کریستف والتز" هنرپیشه اتریشی/آلمانی است که در نقش کلنل" لاندا" خیره کننده بازی کرده است. ابتدا "تارانتینو" تصمیم داشت از "لئوناردو دیکاپریو" برای بازی در این نقش استفاده کند ولی بعدها تصمیم گرفت از بازیگری مسن تر استفاده نماید. "تارانتینو" همواره از این که این نقش قابل بازی و درآمدن نباشد هراس داشت ، ولی بعد از نمایش فیلم در کن اعلام کرد که "کریستف والتز" فیلم من را نجات داد. "والتز" جایزه بهترین هنرپیشه را از جشنواره کن و گلدن گلوب و دهها جشنواره دیگر ربوده است و به راستی شایسته نه نامزدی بلکه بردن جایزه اسکار نیز می باشد.حضور افتخاری "مایک مایرز" در نقش ژنرال "اد فنچ" و "راد تیلور" در نقش "چرچیل" نیز جالب توجه است .

یکی از سکانسهای بیادماندنی فیلم سکانس طولانی زیرزمین است که محل قرار ملاقات یک چند مامور مخفی در محلی دور افتاده می باشد، این سکانس بسیار طولانی و بسیار "تارانتینویی" است. هر لحظه بیننده منتظر تمام شدن این سکانس می شود ولی همچنان اتفاقی بعد از اتفاقی دیگر باعث کش آمدن این صحنه می شود. دیدن این سکانس بیش از هر چیز من را به یاد سکانس چهار راه فیلم"داستانهای عامه پسند""تارانتینو" انداخت. صحنه ای که "بروس ویلیس" سر چهار راه با رئیس گانگسترهایی که به خونش تشنه هستند مواجه می شود و تعقیب و گریز این دو منجر به یک سلسله وقایع غیر قابل پیش بینی می شود که بیننده اصلا انتظار آن را ندارد.

در تیتر فیلم دو کلمه وجود دارد که هر دو غلط املایی دارند و در پایان فیلم نیز غلطی تاریخی وجود دارد. فیلم تارانتینو فیلمی جنگی و تاریخی نیست ، فیلمیست درباره سینما . همانقدر که "سینما پارادیزو" درباره سینماست این فیلم نیز درباره جادوی سینما و قدرت سینما در تخیل و داستان پردازیست. به "علی حاتمی" گفتند چرا تاریخ را در فیلمهایت تحریف میکنی ، او گفت من از تاریخ برای داستان پردازی استفاده می کنم، نه از داستان پردازی برای روایت تاریخ.
امتیاز من: 9

دیالوگ برگزیده:

ژنرال فنچ:یه گروهان مخفی آمریکایی ، در خاک دشمن قرار دارند که به تو کمک خواهند کرد.آلمانی ها بهشون میگن"حرامزاده ها"
گروهبان هیکاکس: حرامزاده ها؟! تا حالا اسمشون به گوشم نخورده
ژنرال فنچ: کلا فایده گروهان مخفی همینه که کسی از وجودشون اطلاع نداشته باشه . مهم اینه آلمانی ها به گوششون خورده ، چون این آمریکایی ها پدرشونو در آوردند.

تنها يك داستان عاشقانه ديگر-دنياي زيباي كليشه ها

2010-01-20T12:04:00.004+03:30

گاهي اوقات با كليشه ها هم ميشه چيز جديدي خلق كرد. حداقل اينكه حس و حال ديگري به اثر داد.مثل يك ورقهاي كاغذ كه مي توان با آن چيزهاي قشنگي ساخت بسته به سليقه....هر چند انگار بعضي كليشه ها انقدر لوث شدن كه هر نو آوري در آن بكني باز يه جايي قشنگي پشت تكرار زشت كليشه ها مخفي مي مونه ....حالا سينماي سرد اسكانديناوي و يك فيلم هيچكاكي .احتمالا نسخه اصلي بي خوابي رو بعضي دوستان ديدن اون هم از اين سرزمين بود و امسال دختري با خالكوبي اژدها نشون ميده از دل اون سينماي سرد ميشه سينمايي به نسبه گرم آفريد ولي ......تو اين پست نگاهي داشتم به فيلم Kærlighed på film

تنها يك داستان عاشقانه ديگر-اوله بورندال

خلاصه داستان:

همه چيز براي يك صحنه عاشقانه مهياست.يك جنازه نيمه جون كه روي خيابون ولو شده و بارون كه بر اون مي باره ....و يك زن مت عزيزم كه از دور مياد و بالاي سر جنازه شروع به زاري مي كنه ...

تلفيق فضاي سرد و كرخت و آرام سينماي اسكانديناوي با يك تريلر هيچكاكي مخلوط عجيبي شده چيزي كه اين فيلم رو در نگاه اول نو و منحصر به فرد نشون ميده.از همون اول با جام كاتهاي سريع و طرحهاي تصويري و كليپ گونه كوتاه، فيلم خودش رو به عنوان يك اثر اوانگارد معرفي مي كنه ....( واين صحنه ها چه عالي و كوبنده هستن).صحنه ابتدايي نمايي از بالا با مرد تير خورده اي كه زير باران بر سنگ فرش خيابان ولو شده و همزمان نريشن شرح يك ماجراي غريب رو توضيح ميده....يا كليپ ديگر زني كه اسلحه اي رو بر سر يك مرد گرفته و مرد از اون مي خواد كه به قلبش شليك كنه ...و يك صحنه ديگه كه بسيار زيباست مردي كه با همسرش خوابيده و به ناگاه در خيال خودش به سفر ميره و در داخل ابها با نمايي سورئال ( به سبك فيلمهاي گوندري) به شنا مي پردازه....

اما جداي از شروع خود فيلم: خوب ماجرا در مورد يك مرد و يك زنه.مردي كه عكاس صحنه هاي جنايته.اون از جنازه ها عكسبرداري مي كنه و همزمان قسمتي از دنياي مردگان و كشتگان رو به زندگي وارد مي كنه. ....مردان و زناني كه براي عشق خانواده خودشون رو كشتار كردن....و براي اونهايي كه جنازه ها رو پيدا مي كنن پيعام مي گذارن ....

و زن ماجرا كه هراسان با پاي برهنه به سمت فرودگاه هانوي در ويتنام ميره .فرار ....

و نقطه برخورد اين دو شخصيت كه به نوعي شروع ماجراي اصلي فيلم و همان كليشه هاست.صحنه تصادف اين دو با اون اسلوموشن از ماشين زن و چپ شدن اتوموبيل و به هوا برخاستن خورده شيشه ها هنر سينما توگرافيك فيلمبردار و كارگردان بود كه هر چه بيشتر در فيلم پيش ميريم از اين نوع تصاوير به حداقل مي رسد....

شروع اصلي فيلم ورود به دنياي كليشه هاست .مفقود شدن هويتها به دليل يك ايراد جسمي و تاثيرات روحي ناشي از آن.چيزي كه عين اون رو در صدها نمونه هالييودي و باليوودي ديديم.اصولا اين بيگانگي با فضا و يا از دست دادن حافظه و بهتر هويت موضوع وسوسه انگيز و قابل كاري كه ميشه اون رو بدون كم و كاست در آثار فراواني بكار برد....

شايد اصولا دليل كهنه نشدن چنين مضموني بر ميگرده به ذات بشري و هميشه طلب نو كردن او.با پاك شدن خاطرات و به نوعي هويت ميشه از روابط دست و پاگير و همچنين تعهدات ايجاد شده ،كرختي فضاي زندگي دور شد و دوباره از نو شروع كرد.عشقها تازه ميشن و دوباره مي توان دل به رواني زندگي باخت.مرد و زن قهرمان اصلي چنين حالتي پيدا مي كنن....

مرد كه به دليل يك تصادف وارد زندگي زن جديد ميشه و خانواده و روابط به ظاهر سرد زناشوييش رو به فراموشي مي سپاره و دل در گرو عشق تازه ميده و زن كه دچار فراموشي و دگرگوني هويتي شده با فراموش كردن هويت سابق نامزدش به مرد جديد اعتماد مي كنه و....

اما در اين فيلم بر خلاف نمونه هاي خلف هاليوودي و باليوودي فرجام چيزي غير از كليشه هاي شيرينه...راز هاي زندگي زن سر باز مي كنن و سايه هاي مرموز زير نقاب باندپيچي شده پيدا مي شن....

بيشتر توضيح دادن مي تونه فيلم رو لو بده ولي من خودم بر خلاف تعاريفي كه شنيدم خيلي نتوستم از فيلم لذت ببرم و به نوعي پيچيده شدن كليشه ها اون نو آوري منحصر بفرد رو در من ايجاد نكرد و مانند بسياري از اين گونه فيلمها با پايان يافتن فيلم دنياي فيلم هم به پايان ميرسه .....

Kite Runner

2010-01-14T18:14:00.003+03:30

فیلم "بادبادک باز" محصول سال 2007 به کارگردانی "مارک فارستر" ، اقتباسی از رمان پرفروش "خالد حسینی " به همین نام می باشد. فیلم از جایی شروع می شود که "امیر" جوان افغانی ساکن "سانفرانسیسکو" تلفنی از فردی به نام "رحیم خان" از افغانستان دریافت می کند که به او می گوید که به دلایلی به کشورش بر گردد. در ادامه ما به گذشته باز می گردیم، افغانستان، زیبا و بدون جنگ قبل از سلطه طالبان. سکانسی زیبا از خانه های آجری و کاه گلی را میبینیم، که همه مردم بر بام خانه ها جمع شده اند، آسمان پر از بادبادکهای رنگارنگ است، کودکان مشغول رقابت با همدیگر هستند و سعی می کنند باد بادک خود را هر چه بیشتر بالا تر ببرند ، و از طرفی بند بادبادک حریف خود را با حرکت سریع بادبادک خود پاره نمایند ، تا خود برنده فتح آسمان شوند. کودکی "امیر" را می بینیم ، که با "حسین" دوست نزدیک خود که پسر خدمت کار آنها نیز هست مشغول رقابت با دیگران است. پدر "امیر" روشنفکریست به نام "بابا" با بازی "همایون ارشادی" که مخالف حکومت ملا هاست ، او خانه ای زیبا و زندگی ای متمول دارد، و "حسین" پسر خدمت کار خود را همانند پسر خود دوست می دارد.

روزی "آصف" پسر دیگری که به امیر و بادبادک او حسادت می ورزد با گروه خود "حسین" را در محله خلوتی گیر می آورد و با او تجاوز می کند، "امیر " که از دور شاهد ماجراست ، صحنه را ترک می کند و به خانه باز می گردد . از آن روز به بعد رابطه این دو دوست مثل اول نیست، و "امیر" سعی می کند از "حسین " دوری کند. جنگ شروع می شود و زندگی همه افراد داستان ما دستخوش تحول می گردد.
"مارک فارستر " کارگردانی است که همواره فیلم هایی درباره احساسات و درونیات انسانها و تقابل این احساسات در موقعیت های نا بهنجار ساخته ، Finding Neverland و Monster's Ball از دیگر فیلمهای این فیلمساز است که بر همین ساختار تاکید داشته اند، این خود انسانها نیستند که با هم در تعامل هستند بلکه درونیات آنهاست که در سایش همیشگی می باشند. فیلم "باد بادک باز" دو دوره را در زندگی مردم افغانستان توصیف می کند، دوره قبل از جنگ و دوره بعد از آن و حکومت طالبان. شخصیت های داستان در این دو دوره همواره بر روی یکدیگر تاثیر دارند حتی اگر جنگ باعث جدایی آنها شده باشد خاطرات و بازماندگان جنگ هنوز این پیوند را بر قرار می کنند. کارگردان برداشت سینمایی زیبایی از رمان داشته و با اینکه خط به خط با رمان وفادار نبوده ولی عظمت رمان در فیلم خود حفظ کرده است. فضای دهشتناک حکومت طالبان به خوبی تصویر شده است به عنوان مثال صحنه زمین فوتبال که با مردانی یک شکل با ریش بلند به عنوان تماشاچی بر سکوها نشسته اند تا شاهد سنکسار زنی باشند به جرمی نامعلوم علیه خدا.

نکات دیگری در فیلم مطرح شده که شاید برای بینندگان خارجی جذابیت بیشتری داشته باشد ، به مانند صحنه خواستگاری امیر از دختر ژنرال افغان که هم اکنون سالهاست در تبعیدی ناخواسته در آمریکا به سر می برد و زندگی فقیرانه ای دارد ولی شرف و فرهنگ خود، و این که از کجا آمده است را هیچ گاه فراموش نکرده است. فیلم تصویر گر زندگی افرادیست که دوست دارد به مانند بادبادک ،خود را هر چه بیشتر بر سقف آسمان آرزوهای خود برسانند ، ولی به نا گاه بند بادبادک آرزوهایشان پاره می شود و به نقطه ای نا معلوم رهسپار می گردند.
امتیاز من: 8.5

دیالوگ برگزیده:
بابا: ملا ها می خوان بر روح ما حکومت کنند ، همون روحی که کمونیستا میگن ما نداریم.

کامرون هنرمند یا تکنیسین

2010-01-14T01:22:00.008+03:30

اینکه تو بین فیلم خورا که عاشق نوعی خاصی از سینما هستن این دستپخت کامرون جایی داره یا نه نمی دونم....ولی دروغ چرا من خیلی این مردک رو دوست دارم.برام مثل یک مهندس می مونه که کارش رو بلده بعضی وقتا بخاطرش کلاه ام رو بر می دارم.بعضی وقتا ناخود آگاه تحسینش کردم.انگار یک تکنسین مجربه .هنوز ترمیناتور رو یادم نرفته اون صحنه ای که اون مردک آرنولد (ربات غول پیکر) مسلسل ششلولش رو از پنجره به طرف پلیسایی که بهش شلیک می کردن گرفت و بعد مثل موتور قایق موتوری اون رو بکار انداخت و هرچی جلوش بود رو درو کرد.یا صحنه ای که همون ربات با چاقو قسمتی از پوست دستش رو می بره تا به چنگهاش برسه و گلوله ای رو از بازوی زخمی یه مرد بیرون بکشه جای تحسین داره ولی هنوزم فکر می کنم یه فیلمساز بزرگ وقتی بزرگه که فقط کارش قابل تحسین نباشه باید یه جایی یه طوری چیز بیشتری برای مخاطبش بین اون همه هیاهوی فیلمش بگذاره
میگن هنوز دود از کنده بلند میشه میگن الان فیلمسازی کار سختی شده ولی هنوز اسطوره ها زنده ان.یکیش همین کامرون-اعتراف میکنم این رو خیلی خیلی بیشتر از هم پیاله هاش یعنی جورج لوکاس و اسپیلبرگ دوست دارم-ولی خوب بعد از دیدن فیلم یه حسی به من گفت خوب چقدر هالیوود می خواد خودش رو تکرار کنه .یه شرح کوچکی رو فیلم نوشتم که شاید یه خورده لو دهنده باشه

خلاصه داستان
انسانها با سفینه هاشون به ناحیه ای رویایی و زیبا به نام پاندورا وارد شدن.منطقه ای با موجودات غول پیکر اما بسیار صلح طلب.منطقه ای بکر و پر از مواد معدنی که نیاز انسان هاست.در این بین یک دانشمند زیست شناس که باردرش رو در جنگ از دست داده و خودش هم افلیج شده به اونجا فرستاده میشه تا در مورد اهالی بومی و محیط زیست اونجا تحقیق کنه.در این بین او باید به صورت یک اسان نما-آواتار-در باید که هم به ضفهای جسمانیش غلبه کنه و هم به شکل یکی از ساکنین بومی ناویها اونجا در بیاد .اون تبدیل میشه و در یکی از ماموریتها به یک دختر بومی برخورد می کنه و ....
دیدن یه فیلم با فرمت تی اس مسلما خیلی از قابلیتهای فیلمو رو از بین می بره قبول ولی با این وجود یه چیز سر جاش می مونه فیلمنامه هر چه که کیفیت یه فیلم روی جلوه های ویژه اثر بذاره روی فلیلمنامه اثر نمی ذاره.هر چند پشت اون تصاویر کدر و پر از غبار این نوع فرمت هم باز میشه عظمت جلوه های ویژه یا زیبایی تصاویر فیلم رو حس کرد ولی همیشه یک چیز وجود داره که نمیشه با جلوه های ویژه پنهانش کرد..روح فیلم.
خوب فیلم یک داستان هزار بار گفته شده رو بازگو می کنه.حتی امسال هم "منطقه شماره 9" یه فیلم علمی تخیلی خوب و عالی که تقریبا همین مفاهیم رو بیان می کرد .ولی این فیلم تنها کمی از لحاظ مفهومی با این فیلم شباهت داره .در اصل فیلم شباهت عجیبی با یکی از فیلمهای اسکار گرفته داره"با گرگها می رقصد" اثر بسیار زیبای کوین کاستنر
*قهرمان فیلم کاستنر در آستانه از دست دادن یکی از پاهایش دست به عملی قهرمانه می زند و همرزمان روحیه باخته خودش رو دوباره احیا می کنه و به این ترتیب با وساطت یک ژنرال دوباره پاهاش رو بدست میاره
**قهرمان اواتار اتفاقا پاهاش رو از دست داده و در یک حس مابین نا امیدی و افسردگی معلق.اما زمانی که به شکل یک اواتار در میاد اون وقته که در هیجان عجیب تقریبا کنترلش رو از دست میده و شروع به دیودن میکنه.او خود را در هیات ی موجود عجیب الخلقه می بینه .با زایده ای به نام دم و موهایی که شبیه به یال اسبه
*قهرمان فیلم کاستنر برای جوابگویی به حس عجیب و کنجکاوی اش داوطلب ورود به منطقه ای قکر و ناشناخته میشه که ساکنان بومی اونجا سرخپوستها هستن.سرخ پوستها به ظاهر موجودلاتی وحشی هستن.اون به منطقه وارد میشه و بعد از کمی دختری رو می بینه که می خواد خودکشی کنه اون دختر ور نجات میده و به قبیله اش تحویل میده.
**قهرما ن اواتار نیز به دلیل احساسی که به یرادرش داره ماموریتش رو می پذیره و راهی پاندورای رویایی میشه.او به شکل یک آواتار در میاد و در یکی از ماموریتها مورد حمله جانورای وحشیه پاندورا قرار میگره اما خوب یک دختر بومی اون رو نجات میده و....
خوب بقیه اش هم که معلومه مرد سفید پوست به دلیل علاقه ای که به سرخ پوستها و دختر کذایی پیدا می کنه عاشق زندگی با اونا میشه....قهرمان آواتار هم به دختر ناوی علاقه مند میشه
شباهتها خیلیه نمیشه منکر شد.نمیشه منکر این هم شد که باز تماشاگر میشینه پای فیلم و هیجان می بره ولی خوب اون انتها یه چیزی کم میاد یه چیزی که شاید اسمش رو گذاشت ملات بعد فیلم.فیلم بعد از دیدن محو میشه با تمام عظمتی که داره و برای تماشاگران جدیه سینما تنها تکنیک و فن آوریش می مونه....
به هر حال فیلم طرفداران دو اتشه ای پیدا می کنه مثل دارک نایت پازسال و بر خلاف نولان شورشی کامرون نور چشم آکادمی و احتمالا قسمت عمده مجسمه ها رو درو می کنه....

این مطلب رو نمی خوام تموم کنم باقیش می مونه بعد از اینکه یه نسخه درس حسابیه فیلم رو دیدم و دوباره بیام یه کم حرف بزنیم ....
تا بعد

یادداشتی کوتاه بر تاوان عشق

2009-12-19T23:36:00.007+03:30

چند روزی بود از فیلم خوری دور بودم تا دیدن The Consequences of Love. فیلم ایتالیایی تلخی که بعد از دیدنش نمی شه به اون فکر نکرد چون خوره ی مغزتون میشه و نمی تونید از ذهنتون بیرونش کنید چون یه حالت لختی بهتون میده که تا مدتی همراهتون خواهد بود.

The Consequences of Love - تاوان عشق

کارگردان: پائولو سورنتینو

بدترين چيز براي کسي که بيشتر وقتش رو تو تنهايي ميگذرونه نداشتن خياله. زندگي که به خودي خود کسل کننده و تکراريه که در غياب خيال تبديل به جهنمي مرگبار ميشه.
اينها مونولوگ ابتدايي شخصيت اول فيلم ما هستند، مرد ميانسالي که هشت ساله در هتلي خود را حبس کرده و ديواري بين خودش و آدمهای اطرافش کشيده. تمام زندگي او در اين سالها خلاصه شده به اينکه روز خود رو از کافه هتل شروع کنه، در جاي هميشگي خود بشينه، سيگار بکشه و در افکار خودش غرق بشه و شبها هم در بي خوابي خود غلت بزنه. البته براساس تکرار زندگي، کاري که 24 ساله داره انجام ميده يعني تزريق هروئين، روزهاي چهارشنبه رأس ساعت 10 رو ادامه بده و اين وسط تنها هيجان زندگيش محدود شده به چمدان پولي که از ناکجا آباد گه گاه به اتاقش مياد و او بايد اونو به بانک تحويل بده. زندگي‌ايي با فرمول ساده و کسل کننده. اما علاقه مند شدن به دختر پیشخدمت و ورود دو عضو مافیا این معادله ی ساده رو بهم میریزه.

تاوان عشق افتتاحیه ی استادانه ای دارد که بیننده ی خود را از همان ابتدا جذب می کند. مردی چمدان به دست در راهرویی از دور به ما نزدیک می شود، مسیر طولانی است و ما باید منتظر بمانیم که او نزدیکتر بیاید تا شاید متوجه شویم که او کیست یا چه ارتباطی با فیلم دارد. مرد چمدان به دست، یک خدمتکار است فقط همین. زیاد پیچیده نبود فقط برای فهمیدنش باید کمی صبر می کردیم. فیلم پائولو سورنتینوِ ایتالیایی هم ساختاری مشابه دارد، در ابتدا همه چیز تار به نظر می رسد و سردرگم‌ایم‌ که به تماشای چه چیز نشسته ایم، داستان فیلم چیست، چرا شخصیت اول فیلم اینقدر سخت و خشک است اما رفته رفته همه چیز روشن می شود درست مثل مرد چمدان به دست. همان سکانس ابتدایی فیلم کافی است تا به ما بفهماند که با فیلم کندی سر و کار داریم و باید صبر زیادی داشته باشیم اما به واقع این چنین نیست و بعد از نیمه ی اول فیلم ریتم قابل قبولی به خود می گیرد.
همه چیز در تاوان عشق یخ زده، از شخصیت اصلی گرفته که از زندگی فقط سیگار و نفس کشیدن را یاد گرفته تا داستان فیلم و فاصله ای که بین هرکدام از شخصیت‌ها وجود دارد مثل رابطه ی تیتا با همسر و فرزندانش. البته جلوهای صوتی و تصویری هم در ایجاد این فضای سرد دخیل هستند، فاصله ی فیزیکی که بین شخصیت‌ اصلی و دیگران وجود دارد، اینکه تیتا اکثرا در گوشه ی قاب قرار می گیرد همه بواسطه ی قاب بندیهای فوق العاده مارکو بیازی فیلمبردار بوجود آمده است تا تیتا بیش از پیش شخصیت منزوی و پریشان پیدا کند. در کنار اینها بازی عاری از احساس تونی سرویلو در نقش تیتا کمک شایانی به شکل گیری فضای مورد نظر کارگردان کرده است. سرویلو که بازیگر تئاتر است به شکل غیرقابل باوری عالی بازی می کند به خوبی ترس، پریشانی و ناراحتی چهره ی خود را به بیننده انتقال می دهد و بر فیلم حکومت می کند.
فیلم آنقدر هوشمندانه ساخته شده که به سختی می توان از آن ایراد گرفت، همه چیز در حد اعلای خود است. سورنیتینو کارگردان وسواسانه روی تک تک جزئیات و دیالوگ‌ها تمرکز کرده و چیزی را از قلم نمی اندازد(برای دیدن هنر کارگردان تنها کافی است به نوع روایت داستان در نیمه ی پایانی یا چند تدوین موازی که در فیلم گنجانده شده دقت کنیم که نمونه های بسیار خوبی برای این تکنیک به شمار می روند)، قاب بندی و فیلمبرداری فیلم مخصوصا در چند سکانس خاص مبتکرانه است(سکانس ابتدایی، یا سکانس درگیری در ماشین) و تمام بازیها نیز به زیبایی این اثر افزوده است. در کل تاوان عشق فیلم ایتالیایی شیکی است که نوع متفاوتی از مافیا و عشق را به نمایش میگذارد و ارزش بارها دیده شدن را دارد. 8.5 از 10
...
دیالوگ

تیتا: پدر چطوره؟
والریو: پدر مرده ولی هنوز خودش نمی دونه

سفر به دنیای زیر تهران -شرحی بر کسی از گربه های ایرانی خبر ندارد-بهمن قبادی

2009-12-15T21:44:00.008+03:30

چند سال پیش فیلمی دیدم به نام "دنیای زیر ونیز" درباره باندهای مخوف و قاچاق در اروپا و جستجوی پلیس به دنبال دستگیری این تبهکاران...."کسی از گربه های ایرانی خبر ندارد" ربطی به گروههای تبهکاری و قاچاق ندارد بلکه برعکس سفر به دنیای هنر و هنرمندان موسیقی زیرزمینی ایران است.چه اختلاف فاحشی !!!!تو کشور ما خواسته یا ناخواسته ،خوشبختانه یا متاسفانه هنر مستقل جدای از بدنه و چتر حمایتی دولت و یا هر گونه بحث مستقل هنری که با منشهای حکومتی همراه نباشد غیر قانونی است(کاری به درست بودن یا نبودن این سیاستها ندارم).بنابراین قبادی همچون کاراگاهان فیلم "دنیای زیر ونیز" به جستجو برای کشف این گروه های غیر قانونی و تلاش برای آشنایی با نحوه کار آنها می پردازد.....

کسی از گربه های ایرانی خبر ندارد-بهمن قبادی

خلاصه داستان:

اشکان و نگار دو موزیسین و خواننده ایندیراک قصد دارند کنسرتی در لندن برگزار کنند آنها با نادر (حامد بهداد ) یک کار چاق کن عشق فیلم و لاف زن آشنا می شوند تا علاوه بر اینکه اعضای باند موزیک خود را انتخاب کنند ، مشکلات مربوط به ویزا و پاسپورت آنها را نیز حل کند. آنها با نادر همسفر زیرزمینها،پشت بامها ،طویله ها و خرابه ها می شوند تا با گروههای موسیقی آشنا شوند ....

فیلمهای زیادی درباره موسیقی و سبکهای مختلف آن ساخته شده اند.از فیلمهایی که درباره موسیقی دانها ساخته شده (امادئوس به عنوان مثال ) یا فیلمهایی درباره درونیات و فلسفه سبکهای موسیقی ( درها ) از اعتراض نهفته و یا چگونگی ایجاد و تشکیل این گروهها و سبکها (بیتلسها و رپرها و....)....حتی فیلمهای موزیکال وکلیپ گونه ...یا نمونه ای فیلم فارسی و بالیوودیش ....

اما فیلم قبادی فرق زیادی با اینگونه فیلمها دارد.او بدون توجه به گونه موسیقایی و سبکی یا حتی علاقه شخصی خود تنها به معرفی و نگاهی گذرا بسنده می کند.او با انتخاب روایت مستند گونه و ساختاری کلیپ گونه نقبی می زند به دنیای زیر موسیقی تهران و از آنچه دوربین ناظرش را همراه با موسیقی زیرزمینی ایران به میان تصاویری از شهر می برد که زیر بار موسیقی تبدیل به تصاویر دفرمه و دگرگون شده می نمایند.تکه تصاویری که معنای دیگری دارند .نقد بی سخنی از اوضاع کنونی جامعه ایران و دقیقتر شهر تهران.از زنهای آرایش کرده ،مردمان اسیر فقر ماشینها ،موتورها و ترافیک ،سازه های نیمه کاره،حلبی آبادها بچه ها و جانها،مردان مو دراز و شهرستانی ،کارگرها و...تصاویری بدون شرح و مستند بدون دستکاری در واقعیت.تصاویری که شاید نمونهای آن را در فیلمهای کیمیایی ،بیضایی، دیده ایم یا حتی تهرانی که امیر نادری در فیلمی چون تنگنا به نمایش می کشد.تصویری سیاه که با نگاتیو سیاه و سفیدش سیاهر می نمایاند.انگار فقط کمی رنگ و لعاب به شهر آن سالها افزوده اند وگرنه سیاهیها بیشتر هم شده است.تهران همان تهران است اما زیر دوربین فیلم قبادی و اهنگهایی که تصاویر را محصور کرده اند تصاویری غریب می نمایند.

فیلم قبادی با همراه کردن موسیقی به نوعی فلسفه نهان در پشت آواها و اشعار موزیک زیرزمینی ایران را به تماشاگر فیلمش نشان می دهد .اشعار و متنهایی ساده نه به صلابت موسیقی شورشی دهه های 40 و 50 ایران و داریوش اقبالی و ستار و نه به استعاره های عالی ایرج جنتی عطایی و اردلان سر فراز.قبادی با انتخاب چند آهنگ معروف از این گروههای زیرزمینی نقدی بر اوضاع و احوال اجتماعی ایران می زند.نمونه هایی چون :

امشب زنی که خنده غریبه ای را دید

تا صبح بیدار است

بیدار است...

امشب مردی که دست رئیس را بوسید

تا صبح بیدار است

بیدار است....

------------------------------------------

و یا این

من کی ام یه در به در

گمشده محله ها

پشت پا خورده ترین صدای شهر بیصدا

از کجا؟ جنوب شهر

اونجا که بن بست نفس

اونجا که واب و خیال زندونی میشه توقفس

وسط یه ضربدرم ....

تو چهار راهی که از چهار طرف بن بسته ....

-------------------------------------------------------------------------------

اینجا تهرونه

یعنی شهری که هر چی تو می بینی باعث تحریکه

اینجا جنگله بخور تا خورده نشی .....

رسالت هنرمند متاهل در جای جای فیلم وجود دارد.....

قبادی تعمدا با انتخاب تصاویر سیاه و همچنین استفاده از نورهای ضعیف پس زمینه سعی کرده هم فیلم را واقع نما کند و هم تصاویر خود را در یک کنتراست نه چندان پیوسته تصویری حفظ کند.نورپردازی فیلم او کلا با نورهای عادی انجام گرفته حتی زمانی که کاراکترهای اصلی زیر سقف خانه خود قرار گرفته اند.گویا آسمان همه جا آسمان همین رنگ است.ترفندی که کیارستمی به طور متظاهرانه ای در طعم گیلاس به کار گرفته بود و....

دوربین روی دست و دوربین تعقیب گر.یکی از فرقهای اصلی این فیلم با دیگر هم مسلکانش در این است که فیلم قبادی متظاهرانه نیست.نشانی از کودنیسم رایج اینگونه فیلمها در این فیلم نست.آنگونه که جلیلی و کیارستمی و امثالهم در فیلمهایشان هستند.حتی شلختگی (شلختگی در تمام فیلم به طور تعمدی در تمام فیلم حاکم است ) موجود دراین فیلم مانند فیلمهای موسوم به جریان فیلمهای جشنواره ای دافعه ندارد.از جمله این تصاویر یکی از بهترین سکانسهای فیلم است که نادر همراه با نگار و اشکان باید به یک خانه قدیمی بروند تا با یک پیرمرد جاعل پاسپورت دیدن کند.دوربین از پشت بازیگران آنها را تعقیب می کند هزمان با پایین رفتن با یک فضای شلخته و شلوغ آشنا می شنویم که با اصوات مختلف طبیعی قاطی شده.پایین و بالا شدن به یک منبع دور موسیقی می رسیم آهنگ معروف گل مریم به پای تو پرپر کردم....سکانس ساده اما آنکات و فوق العاده در اومده .(اسم محسن فراهانی نیز بر دیوار و در فرسوده ای که سه نفر از آنها رد می شوند نقش بسته است...)

تقریبا در کل فیلم این بالا پایین شدنها را شاهدیم .از جمله سکانس مربوط به گاودرای که اونهم بسیار زیبا و تاثیر گذارست از جمله ،جمله کلیدی کارگر گاوداری که گویا نگاه رسمی و دولتی به مقوله موسیقی زیرزمینی است :

....این گاوا شیر نمی دن از آب خوردن از علف خوردن افتادن.اصلا به جای اینکه گاوا برینن به گاوداری اینا اومدن ریدن به گاوداری .....

نمیشه از بازی نابازیگران فیلم تعریف کرد.خوب تا حدی نابازیگران نابازیگرند و نمی توان از بازی انها لذت برد.ولی برخلاف چهره همیشه پر دافعه حامد بهداد می توان گفت بهداد در این فیلم با نقش عجین شد گرچه این نقش را هم در چند فیلم دیگر هم به نمایش در آورده.از جمله بازی او در کلانتری و التماسها و تفسیرهای که در مورد فیلمهایش می کند دیدنیست.و یا آواز خوانی او .....

حکومتیها هم همیشه حضوری سنگین و شبح وار دارند.چیزی که عثمان شالوانیتزه در فیلم توبه سربازهای کمونیست را نشان داده بود.

فیلم گرچه شاهکار نیست و در مقابل شاهکارهای قبادی ( گمشده در عراق (آوازهای سرزمین مادریم) یا نیمه ماه ) حذف چندانی ندارد و کمی شعاری می زند و خواهی نخواهی اسیر سانتیمانتالیسم است و انتهای بدی دارد اما تعهد قبادی و نگاه ناقدانه اش، فیلم را دوست داشتنی کرده است.اگر چه نمی تونم کتمان کنم که نسبت به قبادی نیمچه تعصبی دارم ولی....

و اما در انتها صحبت سروش هیچکس جالب بودش و گویا وصف الحال کنونی بهمن قبادی:

این سری اومدیم بالا که از بالا نگا کنیم داداش.... که این بالا یه ذره داد بزنیم که همه بیدارشن همه این ساختمونا همه خیابونا.... زیرزمین که بخونیم صدامون به بالاییا نمی رسه ما قدیم کف خواب همین خیابونا بودیم همه زندگیمون پول در اومدنمون عاشق شدنمون رفاقتامون اصلا غیر این نمیشه ....

خارج کشور واسه ما را نداره چون حرفی که می زنیم واسه دل همین شهره

-یعنی را نداره؟

-نه

-اگه را داشت؟

-رادارش می کردیم!!!

هوایی که، تنفس نکنیم بهتر است!

2009-12-14T21:49:00.007+03:30

اینجا قرار است فیلمهای هنری و باارزش را نقد کنیم و دربارشان حرف بزنیم مثلا. اما خب! یک سری معیارهایی هم هستند که بعضی وقتها می آیند جلو و هی میزنند توی سرت که "هی مرد! یه نگاهی هم به ما بنداز!". معیارهایی مثل امتیاز فیلمها در سایت های سینمایی. یا مثلا عوامل فیلم. یا حتی سر و صداهای هنگام اکران فیلم و یا بازخوردهایی که در بین مخاطب ها و منتقدان داشته اند. اینها هر کدام میتوانند دلیلی باشند مبنی بر اصرار و توجه نویسنده، برای نوشتن درباره ی آن فیلم. هرچند که شاید فیلم، اصلا ارزش نقد شدن نداشته باشد و حتی یک-وقت-تلف کردن-تمام عیار باشد!

اینها را گفتم که یک بهانه ای داشته باشم برای صحبت کردن درباره ی The Air I Breathe یا به زبان خودمان " هوایی که تنفس میکنم "

یک بهانه ای که به خودم تلقین بشود که " بنویس، اگرچه ننویسی هم فرقی نمیکنه!"

اما خب بعضی وقتها باید نوشت. گذشته از این که فیلم ارزش نوشتن دارد یا نه. باید نوشت تا "تفاوتها" احساس شوند. تفاوتها!

فیلم یک نوع روایت متفاوت دارد! یک نوع روایت خاص. به نوعی اپیزودیک و با ارتباطات غیرقابل پیش بینی و اتفاقی بین کاراکترها. شخصیتهای فیلم اسم های عجیب و غریب دارند! یعنی اسم ندارند و با این نامها شناخته میشوند: اپیزود اول با بازی فارست ویتاکر در نقش "شادی" (Happines). اپیزود دوم با بازی برندان فریزر در نقش "لذت" (Pleasure) ، اپیزود سوم با بازی سارا میشل گلار در نقش "غم" (Sorrow) و اپیزود چهارم با بازی کوین بیکن در نقش "عشق" (Love).

خیلی جذاب شد،نه؟ خوشحال نباشید. یعنی باشید، اما تا اواخر اپیزود اول. آن هم برای بازی نیمه جان ویتاکر. ویتاکر بازیگر خوبیست. اما حتی یک بازیگر خوب هم در یک فیلمنامه ی ضعیف و پرسوناژهای کارنشده ، کم می آورد و با سر به زمین میخورد.

این بازیگرهای معروف را کنار اسمهایی مثل جولی دلپی ، اندی گارسیا و امیل هرش قرار بدهید. بازیگران نقش دوم فیلم! این ها نقش دوم هستند و بالایی ها نقش اول. می پرسید چه جوری این همه بازیگر نقش اول و این همه هم نقش دوم؟ یا مثلا میپرسید این نوع روایت اپیزودیک چیست؟ این نوع اسم گذاشتنها؟ یا اصلا این نویسنده ی حراف، چرا درباره ی داستان فیلم نمینویسد؟ خب حق دارید.

فیلمهایی مثل "Babel" و "Crash" را دیده اید؟ اینها دو مثال عالی هستند در مقایسه با این فیلم. از لحاظ نوع روایت و حتی پایان های به نوعی تلخشان. اصلا از هر لحاظ. این فیلم قرار است در رده ی این چنین فیلمهایی قرار بگیرد. فیلمهایی که "سرنوشت" و "تقدیر" از جمله عناصر بسیار مهم و مورد بحث در آنهاست. زمان در آنها سیال است و شما در هر سکانس، قسمتی از ماجرا را میبینید که احتمالا در سکانسهای بعد، قسمتی دیگر از ماجرا را ، در همان زمان اما در جایی دیگر میبینید. فیلمهایی که مثل "آدم" نیستند و نمی شود در چند خط یک خلاصه ازشان نوشت. بیایید بگوییم فیلمهایی که به نوعی پست مدرن هستند!

از بازی ها بگوییم و شخصیت ها. از این که این چه نوع سینماییست که بازیگری مثل برندان فریزر ، بازیگر سری فیلمهای مومیایی و دیگر فیلمهای لوس و بی سر و ته، قرار است نقش یک جانی را بازی کند. یک جانی صورت سنگی که در بچگی ، بعد از حادثه ای که منجر به مرگ دوست صمیمی اش شده، زندگی برایش معنایی ندارد و مفهوم "لذت" را از یاد برده. در جایی تونی ( امیل هرش ) به او میگوید: "از کاری که میکنی لذت میبری،نه؟" و منظورش استفاده از نیروی ماوراالطبیعه ی اوست که با آن به انگشتی ( اندی گارسیا ) برای وصول پول هایش کمک میکند. او میتواند آینده را ببیند! این را نمیدانیم از کجا، اما میتواند. تمام! این یعنی مرگ قهرمان صورت سنگی. این یعنی همان مومیایی و مردان ایکس! مگر جانی ِ تنها و غمگین، نیروی عجیب خدادادی دارد؟ یا مثلا مگر عاشق دخترهای لوس ِ الکلی که در تلویزیون میبیند میشود؟ (مخصوصا آنهایی که نقششان را سارا میشل گلار بازی میکند. با آن دماغ کج و زیر چشمهای کبود.) هرگز. اینها مرام جنایتکارهایی که دوستشان داریم نیست. اینها خصوصیات لئون و تونی مونتانا نیست. باور بفرمایید هرلحظه با خودم فکر میکردم الان است که یک پوست موز زیر پایش برود و با آن هیکل و هیبتش پخش زمین شود و بزنیم زیر خنده! اما متاسفانه جدی بود. در جایی "غم" را در خانه ی خودش تنها میگذارد و به او میگوید: به هیچ چیز دست نزن. وقتی برمیگردد ، کل خانه از این رو به آن رو شده و عکس خودش و دوست دوران بچگی اش هم بر دیوار است! تصور کنید که زخمی هم هست و عصبی به خانه برگشته. بعد از تماشای این صحنه ها چه کار میکند؟ طبیعتا عصبی می شود و سر دختر داد میزند که تو نباید به وسایل های من دست میزدی و میرود در فاز تنهایی و بی کسی خودش. اما خب اینجا مینشیند از سیر تا پیاز داستان را برای "غم" تعریف میکند و بعدش دل و قلوه رد و بدل میکنند با هم!

"غم" دائم الخمر درب و داغانیست که در طی حادثه ای در دوران کودکی، پدرش را در هنگام دلقک بازی (!) از دست میدهد. پدرش پشت اتوبوس مدرسه ی او در حال رقصیدن است که یکهو نمیدانیم چرا حال میکند برود آنور و یک ماشین بهش بزند و پخش زمین شود. بارقه ای میزند و "غم" آینده اش دگرگون میشود! او خواننده ی معروفی میشود که همه ( انگشتی ) میخواهند او را تصاحب کنند. برای پول درآوردن. یعنی یک برگه ای هست که هرکی زور داشته باشد، آن را میگیرد و میشود صاحب "غم". مثل چراغ جادو انگار! بعد همه اش گریه میکند و ناراضی است که چرا هی او را برای خودشان میکنند و او هیچ کاری نمیتواند بکند.

"عشق" هم مردیست که دوست دختر دوران جوانی اش (جولی دلپی) از چنگش در رفته و او هنوز عاشق اوست. دختر با مردی ازدواج کرده که گویا لایق او نیست. چرا که وقتی مار دختر را نیش میزند، در خانه مینشیند و معلوم نیست چه کار میکند و مانند دوست پسر سابق ِ عاشق، نمیرود سراغ یکی از چند نفری ( به تعداد انگشتهای دست ) که خونشان یک مدل خاصی است که به خون همسرش میخورد و او را نجات بدهد.

از "شادی" نگفتیم. او شخصیت اصلی اپیزود اول فیلم است. یعنی نگفتیم به این دلیل بود که خب تا حدودی و تا یک جاهایی قابل درک بود. یعنی "شادی" ، آنجاهایی بود که به فیلم امید داشتیم. به یاد بیاورید سکانس بازجویی انگشتی را با او که میگفت : "من پروانه ها رو دوست دارم" . خوب بود و به مقدار لازم احساساتی.

این شخصیتها همه ایراد دارند. یک جانی ِ دوست داشتنی، خصوصیات این چنینی ندارد. یعنی اگر قرار است خشن باشد و تنهایی اش را به بیننده نشان بدهد، خب دیگر این عشق و لوس بازیها و نیروی ماورالطبیعه ( آن هم بدون هیچ توضیحی درباره ی وجود این نیرو ) چیست؟ یا مثلا کاراکتر "غم" چرا انقدر بی عرضه است؟ چیزی به اسم پلیس نیست مگر؟ یا حتی "غم" اسم دیگری هم دارد. "تریستا". این یعنی همه ی مبحث بی اسم بودن شخصیتهای اصلی، به باد فنا! یعنی یکیشان اسم دارد! یا "عشق" که مثل دیوانه ها می دود و میرود پیش "غم" و فقط مانده بود با مشت و لگد به او بفهماند که زندگی یک نفر به خون او بستگی دارد. و یک جا هم یک ساختمان دراز را در عرض چند ثانیه بالا می رود تا "غم" را نجات بدهد که خب این احتمالا از خصوصیات سوپرهیرو بودن او سرچشمه میگیرد. آخر او همه را نجات میدهد!

اتفاق! یکی از مهمترین مولفه های این نوع سینما، عنصر اتفاق است. اینکه شخصیت ها به طرز غریبی با هم برخورد میکنند و "سرنوشت"شان با هم گره میخورد. بعضی وقتها حتی همدیگر را نمی بینند و اینها فقط برای بیننده معلوم میشود. این فیلم در این مبحث هم نتوانسته کمکی به موفقیتش بکند. در فیلمهایی مثل Crash و Babel ، این عنصر اتفاق، خیلی دقیق و حساب شده رخ میدهد. اصلا رو نیست و مخاطب احساس جعلی بودن و مصنوعی بودن آنها را نمیکند. روند رخ دادن این اتفاقها طبیعیست. یک چیزی آنجا همه چیز را به هم ربط میدهد. مسئله ی نژاد در فیلم Crash یا در Babel اگر به یاد بیاورید یک "تفنگ" این داستان های متفاوت را به هم ربط میداد و تا پایان داستان، هرچه جلوتر میرفتیم، بیشتر و بیشتر میفهمیدیم و با داستان های دیگری رو به رو میشدیم. در فیلم مورد بحثمان اما، اتفاق ها، خیلی ساده لوحانه رخ میدهند. تصور کنید وقتی "شادی" بالای پشت بام است و یک دنیا پلیس (!) او را محاصره کرده اند و او کیف دزدی را پرت می کند پایین و یکهو همه به او شلیک میکنند را! بگذریم از این که معمولا به کسی که کیفی را جایی پرتاب میکند شلیک نمیکنند! به این فکر کنیم که چرا کیف را پرتاب کرد پایین؟ کیفی که از همه جا قرار است یکهو بیفتد روی سقف ماشین "غم" و او که بدبخت و بیچاره شده است و بی پول ، دوباره پولدار بشود و زندگی اشرافی اش را از سر بگیرد. مسئله ی دیگر این است که ماشین "غم" با "شادی" در هنگام فرار تصادف میکند و "شادی" مدت زیادی را صرف فرار میکند و بعد از این همه مدت، "غم" همانجا که تصادف کرده بوده ایستاده و دارد گریه میکند! این همه وقت میگذرد و او هنوز همانجاست. احتمالا میدانسته که قرار است یک پولی از آسمان برایش برسد! یا مثلا چه حکمتی داشت که پزشک "لذت" همان آقای "عشق" باشد؟ در صورتی که تا پایان فیلم، هیچ ربطی به هم پیدا نکردند غیر از همان سکانس. یا از کجا آمد و آقای "عشق" پیدا شد هنگام خودکشی "غم" ؟ آن هم یکهو نگاهش بیفتد به بالای ساختمان بلندی که "غم" آنجا میخواهد خودش را پایین بیندازد. این ها همه یعنی سرهم بندی! یعنی بیاییم و وارد ژانری بشویم و از مولفه های آن ، بی هیچ نکته سنجی و دقتی ، استفاده کنیم.

مبحث اسمها! به نام گذاری ها دقت کنید : آقای "شادی" در زندگی اش همه چیز دارد غیر از "شادی". آقای "لذت" خوشتیپ است و دخترهایی هستند که عاشق او می باشند، اما او با هیچ کس رابطه برقرار نمیکند و در زندگی چیزی به نام "لذت" را تجربه نکرده. یا مثلا آقای "عشق". او هم همینطور. او چیزی در زندگی کم دارد که همان "عشق" است. دختری که دوستش داشته اما از دستش داده. یا مثلا "غم". او دختریست که از کودکی با صحنه ی تکان دهنده ی مرگ پدرش، بزرگ شده و چیزی را از دست داده. او "غم" بزرگی بر دوشش است. اگر دقت کنید، فرضیه ای است که اسم ها بر عکس هستند! معمولا هر کس اسمش چیزیست که ندارد. نوعی از نمایش تلخ بودن سرنوشتهای کاراکترها که به نوعی این هم مولفه ی این نوع سینماست. اما برای "غم" اینطور نیست! شاید چون که تنها بازمانده ی خوشبخت ، از این درام تلخ، همین "غم" است که خوشحال با بچه ای از معشوقش به زندگی جدیدی روی می آورد. این یعنی از دست دادن "غم". به این مسئله البته نمیشود خیلی ایراد گرفت. شاید نکته ی مثبت فیلم هم باشد حتی!

کارگردان این فیلم، کارگردان گمنامی است. یک فیلم کوتاه در سال 1999 و این فیلم در سال 2007 ، تنها اسمهایی هستند که در کارنامه ی این کارگردان دیده میشوند. Jieho Lee با ساخت این فیلم، وارد به دنیای سینمایی شده است که در حد و اندازه های او نیست. این را با توجه به حرفهایی که در بالا زدم میگویم. این که این نوع سینما نیازمند یک سری مولفه هاییست که به درستی و با دقت در جایشان قرار بگیرند و مخاطبی که با این نوع سینما آشنایی دارد، این ها را ببیند و درک کند. اما کارگردان در این فیلم دست به هر کدام از این مولفه ها زده، یا آن را نصفه و نیمه توضیح داده یا کامل اما اشتباه. به طوری که مخاطب آرزو میکند ای کاش این مفاهیم و موضوعات در فیلم وجود نداشتند! به یاد بیاورید سکانس رقصیدن پدر "غم" را و اینکه ماشین به او میزند و میمیرد. این صحنه اشاره ای دارد به فیلم" Singing In The Rain ". اما وقتی منطق درستی برای اتفاقی که افتاده وجود ندارد ، نه تنها کمکی به این فیلم نمی کند، بلکه به فیلم مورد ارجاع قرار گرفته هم توهین میشود و منطق آن اتفاق در آن فیلم هم زیرسئوال میرود. این یعنی یک "ارجاع" بد! یا نمایش احساسات اغراق شده در فیلم، با از بین بردن خصوصیات کاراکترهایی که مانند آن ها را در فیلمهای دیگر دیده ایم و آن طور و با آن خصوصیات، آنها را پسندیده ایم، به نظر کار اشتباهیست. فیلمسازی که وارد این نوع سینما میشود، باید بداند که با مخاطبهایی سر و کار خواهد داشت که سینما را میشناسند. مخاطبانی که فرق کالای خوب را با بد میدانند.

حالا چرا انقدر درباره ی این ها حرف زدم؟ چون این نوع سینما از آن سینماهاییست که به طرز وحشتناکی به شان علاقه دارم. سینمایی که از ارزش های آن، سخت فهم بودن و غیر خطی بودن روایت و داستان است. یک نوع معما شاید. سینمایی که فقط در هنگام تماشای فیلم، به اتفاقات و موضوع ها و ارتباطاتشان پی نمی بریم. سینمایی که باید چند بار هر فیلمی را دید تا بیشتر و بیشتر فهمید و لذت برد.

اینکه آیا به فیلمهایی مثل "هوایی که تنفس میکنم" به عنوان یک غنیمت نگاه کنیم یا یک نمونه ی خوب، از آن دست سئوالاتیست که باید به آن جواب صریح داد. من فکر میکنم نه تنها غنیمت نیست، بلکه یک نمونه ی بد است! شخصا حاضرم صبر کنم تا فیلمهای دیگری در حد و اندازه های Babel ، Crash و 21 Grams و حتی Memento بیایند و آنها را ببینم و لذت ببرم، تا به فیلمهایی مثل "The Air I Breath" دل خوش کنم و به آن امتیاز بالایی بدهم.

-------------------------

لینک ها:

The Air I Breath
Crash
Babel
Memento
Singing In The Rain

فیلم خورها به بهشت نمی روند

2009-12-08T02:30:00.000+03:30

ماییم چند دراز کشنده ی فیلم نگاه کننده ی مالامال خوش

حالا قرار که نیست تو این بلاگ فقط و فقط فیلم معرفی کنیم ....
یکم درد دل در راستای فیلم بازی هم پر بی راه نیست
چی ؟ کی ؟ چی پرسیدی؟ من از سینما دل درد گرفتم ؟ نه عزیزم دل درد نیست کمر درده ....

میدونی فیلم خور بودن یه عشقه .... یه عشق که هر چی بری خواستگاریش جواب مثبت میده ولی حتی یه بار حاضر نمیشه تور سفید سرش کنه و بشینه پای سفره ی عقد
حداقل برای ملت فیلم خور ایرانی تبار که اینجوریه ....
عین یه دوست دختر میمونه که خاطرش رو خیلی میخوای ولی هر کاریش کنی به sms بازی کم خرج راضی نمیشه و فقط میخواد که بهش زنگ بزنی ، ماشین برداری و ببریش سر "میگون" قلیون آبشار بعد غروب که شد "فری کثیف " ساندویچ چرب بزنین به بدن
مثل خواهر زن ، نون چرب زیر کباب زندگیتون میشه ولی سقف دهنتون رو گس میکنه تا مزه کباب رو از زیر لثتون بکشه بیرون
مثل پارتنرتون تو رزیدنت اویل 5 میمونه اگه نداشته باشینش نمیتونین بازی رو ادامه بدین ولی هی زیر دست و پاتون میپیچه تا گاهی کنار اومدن باهاش حتی از جنگیدن با اون غول که از دریا در میاد هم سخت تر باشه

میدونی .... امروز امتحان میان ترم انتقال حرارت داشتم ... یه درس سخت
اره خب ... بیشتر هفته ی گذشته رو به جای درس خوندن فیلم میدیدم
عذاب وجدان کشت منو

میدونی .... امروز رفتیم دانشگاه یه مچ بند دستم بود و با بچه های با مراممون یار دبستانی خوندیم (روز دانشجو بود خب) و...
اومدم خونه یه سر نت و....
اره خب یه فیلم گذاشتم که ببینم (ترس در خیابان / الیا کازان) تمام مدت حواسم به تو بود که تهرانی به اون که مشهده و به اونکه ....
کوفتم شد فیلم

میدونی .... هفته ی دیگه باید پروژه ی یه درس دیگه رو تحویل بدم
اره خب .... احتمالا کلی فیلم تو کامپیوتر میذارم تا صفحه ی برنامه نویسی اون پروژه رو نبینم
به حماقتم میخندم

میدونی .... خیلی وقته دوست دارم یه فیلم خوب رو تو یه سینمای خوب ببینم
اره خب .... آخریش " درباره ی الی " بود و sin city آرزوی به گور بردم میشه
تف میکنم رو اقبالم

میدونی .... با یکی از دوستا شروع کردیم یه فیلم کوتاه بسازیم
اره خب .... هنوز هم تکلیف تدوینش مشخص نیست که این یکی تقصیر منه
سرخ میشم از خجالت

میدونی .... تا صبح میتونم از اینا برات بشمارم
اره خب .... ولی کی رو دیدی معشوقش رو ول کنه ! با دوست دخترش سر یه پیتزا دعوا کنه ! یه شات گان بذاره تو دهن خواهر زنش و شلیک کنه !
پر میشم از سینما هر وقت اراده کنم ، خالی میشم از حرفایی که بیخ گلوم گیر کرده بود ، عشق بازی میکنم با معشوقی که برای ما اسمش سینماست

دخترها و چمدانها -مردها و دخترها- شرح کوچکی بر آغوشهای جدا شده

2009-12-06T15:46:00.012+03:30

آن زمان که خیانت برای یافتن عشق موجه می شود رابطه ها به هم می ریزد ، عشق به سلاحی برنده و مرگبار بدل می گردد.اما آیا عشق توجیه مناسبی است؟آیا یک حس درونی می تواند پاسخ به تمام نامرادیها و نامردیها باشد؟ شک دارم....

دوباره آلمادور اومد و یک فیلم غریب دیگه! غریب به این معنا که باز هم ما رو بین دو راهی حسی قرار می ده که نه میشه قبول کرد و نه میشه رد کرد .همان دنیای بی انتخاب ....

آخرین فیلم آلمادور زیبا بود....یه شرح کوچیک روی این فیلم

آغوشهای جدا شده-پدرو آلمادور

Broken Embraces- Los abrazos rotos

خلاصه داستان:

فیلنامه نویس کور ماتئو برای خود یک هویت جداگانه خلق کرده...هری کین.اما دنیای آرام و بی بند و بار کین با مرگ مردی به نام مارسلو و دیدار با پسر او دوباره یه تلاطم می افتد...او برای تخلیه حس درونیش تصمیم می گیرد ماجرای عاشقانه اش را برای جوان دستیارش تعریف کند:...14 سال قبل وقتی من یک کارگردان بودم...

اینبار داستان عاشقانه به جوانان و دوران اونها تعلق نداره بلکه رقابت عشقی و مثلث حاصل بین ادمهای میانسال اتفاق می فته .مردانی که گویا خیلی وقت ندارن، به نوعی به انتها رسیدن و وقتی برای دوباره عاشق شدن برایشان وجود ندارد.در همین اوضاع و احوالاتست که خیانت معنای مرگبارتری به خود می گیرد...اما عشق يا حس تصاحب؟ ،حس صاحب چيزي بودن و بعد اون رو از تو دزيدن؟این سه تا می تونن معنای عشق در دوران میانسالی باشن؟ آيا واقعا حسي كه زن(پنولوپه کروز) احساس مي كند عشق است یا يك هوس زود گذر نيست ؟ -خوب میشه گفت عشق در میان سالی معنایی که عشق در جوانسالی را دارد ندارد و تمام این مفاهیم غیر معصومانه هم می تواند در بر گیرد.مثل همان حسی که بین هری کین و منشی اش وجود داشته است.

همه اينها بكنار انگار يك نوع جنگ آرام و عقرب زير فرشي بين تمام آدمهاي فيلم به وقوع پيوسته مثل هر جنگي گاهي شكست و بعد پيروزي...پیروزی که شاید برای هیچیک از طرفین لذت بخش نباشد.انگار در پی هر پیروزی سلسله های بحران میانسالی و افسردگی آن تنها ره اورد این نبردهاست.

جوانهاي اين فيلم چه نقش حاشيه اي داشتن همه به دنبال ارجاعات و ردپاي بزرگترها چه زني كه در همان ابتدا مي بينيم که هري كين بدون مقدمه خاصی !!! شروع به معاشقه با او می کند و دیگر اثری از او نمی بینیم... وچه پسر مارسل كه هنوز به دنبال پاك كردن ردپاي پر رنگ پدر و سايه شبح وار او از زندگیش به دنبال ماتئو مي آيد و از او مي خواهد انتقام از پدرش را به تصوير بكشد.احتمالا علت گي شدنش هم همین اثرات مخوف روانی سلطه پدر باشد.(در جایی از فیلم شریک همجنس او می گوید از من میشنوی هیچوقت زن نگیر!!!).پسرمارسل به نوعي نقش چاشني انفجاري فيلم را بازي مي كرد.در عين اينكه در اوج ضعف جنسي و شخصيتي بود اما با سماجت فراوانش ( احتمالا تنها در راه انتقام از پدر و نه براي حمايت از او ) دوربيني به دست مي گيرد و در مقابل طعنه ها ايستادگي مي كند ....مثل يك سگ وظيفه شناس ...و هم اوست كه باز مي گردد و نبش قبر خاطره ها را شروع مي كند. اما فليپ جوانی دیگركه شوق جوانيش او را وا مي دارد به خلق يك فيلمنامه عجيب از عشق يك خون آشام به يك پسر كه در هنگام معاشقه بايد رعايت خيلي چيزها را بكند و هموست که سنگ صبور ماتئوست.ماتئو جوانیش را در او می بیند.....

اما از شخصيتهاي فرعي كه بگذريم مي رسيم به مثلث عاشقانه فيلم كه شباهت زيادي به عاشقانه هاي ديگر ندارد.دختري كه به دليل ضعف مالي و براي درمان سرطان پدرش مي خواهد به خودفروشي رو بياورد اما به ناگاه به پيرمرد رئيسش مارسل مي رسد.مارسل مرد ثروتمند که عشق را می خرد...راستی می خره یا او محتاج عشقه ؟
اما پنه لوپه زمانی عشق را میابد که دیر شده ....

بگذریم هر چی بگم فیلم رو لو میدم....

چیزی که بیشتر باید به اون اشاره کنم شخصیت پردازی فوق العاده آلمادورکه نقطه قوت تمام فیلمهایش که می توان اندک مشکلات سینماتوگرافیک فیلمهایش را در زیر آن پنهان کرد.آنقدر قوی که از هاله قداست که در اینگونه رمانسهای عاشقانه دور عاشق و معشوق فیلم را می گیرد خبری نیست .درست مثل زندگی واقعی همه با نقطه ضعفها و گناهان انجام داده و اعترافات تلخ همه پر از کینه و شهوت و هوس....

پنه لوپه کروز گوهر یگانه ای در آثار آلمادور است.این زن و شوهر با آشنایی با احساسات و نقاط قوت شخصیتی یک زوج سینمایی عالی را بوجود آورده اند نه به آنگونه که زمانی سوفیا لورن و مارچلو ماستوریانی با هم بودند بلکه مانند آنچه ماسینا و فلینی شاهکارهایشان را در کنار هم خلق کردند.

اسم فلینی رو بردم فیلم سرشار از ارجاعات سینمایی است.از 8.5 خود فیلین بگیر تا پرسونای برگمان و استرومبلی و پاییزای روسلینی ...اما عالیترین اونها تصویر آخرین بوسه عاشق و معشوقه فیلم بر پهنای صفحه تلویزیون است .ارجاعی عالی به پرسونای برگمان کبیر...

احتمالا چیزای دیگه ای بگم بیشتر از روی احساساته و چرت و پرت میشه .ولی توصیه می کنم فیلم رو ببینید عشق به سینما را حس کنید و از آلمادور داستان پرداز که به راحتی اب خوردن داستان را به حلق تماشاگرش می ریزد لذت ببرید...

2009-12-01T01:44:00.002+03:30

پیش از "صداها" از فرزاد مؤتمن شب‌های روشن را هم دیده بودم و از تعریف هایی که در جشنواره ی سال گذشته شنیده بودم و استقبالی که از فیلم شده بود، هفته ی پیش به تماشای صداها نشستم.

کارگردان: فرزاد موتمن
بازيگران: آتیلا پسیانی، رویا نونهالی، پگاه آهنگرانی، میكائیل شهرستانی، نازنین فراهانی،طناز طباطبایی و رضا كیانیان

صداها روایت معکوس و متقاطعی است از سه دسته شخصیت که در یک مجتمع، که هر یک مشکلاتی دارند و در روابط خود به بن بست رسیده اند. قتلی رخ می دهد که به نقطه ی اشتراک این سه دسته تبدیل می شود.
فیلم جدید موتمن از همان تیتراژ و افتتاحیه‌اش فیلم جسورانه ایست و سعی می کند متفاوت باشد. داستان را لو می دهد و شکل نهایی پازل خود را در همان ابتدا برای بیننده اش به نمایش می گذارد و ادامه فیلم، روند شکل گیری این پازل جذاب است. آغاز فیلم بسیار امیدوار کننده است از این جهت که حداقل با اثری جدا از دیگر آثار سینمای فعلی‌مان طرف می شویم و آن هم روایت غیر خطی و وارونه در شیوه ی بازگو کردن داستان است که نقطه ی قوت اصلی فیلم به شمار می رود و دقیقا مطابق با همان تعلیقی است که در ابتدای فیلم ایجاد شده است.
صداها کشف حقیقتی است که آن را شنیده ایم چه ما و چه همسایه ها. اما هنوز ندیده ایم که چطور شکل گرفته است. هر بخش از داستان که برایمان به تصویر کشیده می شود کامل کننده ی قسمت قبل است و بیننده را به کشف اینکه چگونه این اتفاق رخ داده، نزدیک تر می کند.اما متاسفانه هر چه فیلم پیشتر می رود ریتم و جذابیت ابتدایی خود را از دست داده و به یک اثر معمولی تبدیل می شود. شاید دلیل اصلی این امر برگردد به اینکه دو داستان دیگری که به آن پرداخته می شود و قرار است مکمل داستان اصلی باشند به قدرت اپیزود اصلی نیستند و نمی توانند همراه مناسبی برای فیلم باشند، مخصوصا مواقعی که وارد جزئیات می شوند. در نظر بگیرید درگیریی که بین پگاه آهنگرانی و مادرش وجود دارد. به نظرتان آشنا نمی آید یا بهتر بگویم این نمایش اختلاف بین دو نسل جدید و قدیم برایتان کلیشه نشده؟ فقط کافی است تلویزیون را روشن کنیم و به یکی از چیزهایی که امروزه به اسم "سریال" از تلویزیون پخش می شود نگاهی بیندازیم! پر است از اختلافاتی از این دست بین دو نسل. یا اصلا ارتباط این سکانس با دیگر بخش ها چیست؟ مسلما حذف این بخش یا حداقل جایگزین کردنش با موضوعی بهتر نه تنها به فیلم لطمه نمی زند حتی می تواند باعث بهتر شدن آن شود. تنها دلیلی که می توانم برای وجود چنین بخشی پیدا کنم پر رنگ کردن پگاه آهنگرانی و تلاشی است برای اینکه صداها از یک فیلم کوتاه به یک فیلم بلند تبدیل شود! صداها پتانسیل تبدیل شدن به یک فیلم بلند را ندارد و شبیه فیلم کوتاه چهل دقیقه ایست که با اضافه کردن داستان‌های فرعی (که همراستا با فیلم نیستند) به یک فیلم بلند تبدیل شده است.
نکته ی دیگر اینکه با لو دادن داستان از سوی مؤتمن نگاه ما بیشتر به سمت شخصیت های فیلم و روابط مابین آنها جلب می شود در حالی که شاهد شخصیت پردازی عمیق و درون‌کاوانه ای که باید باشیم، نیستیم.
در ادامه صداها همانطور که با شوک شروع می شود با شوک هم به پایان می رسد اما این بار در جهت ضعف فیلم. بعد از سکانس پایانی و دیدن تیتراژ این سوال برایم پیش آمده بود که چه شد؟ یعنی تمام شد؟ هر چه فیلم شروع امیدوار کننده ای داشت، در عوض پایانش و رها کردن داستان در نقطه ای که فقط باعث سردرگمی می شود شما را کاملا ناامید می کند.
با همه ی این موارد صداها اثر ساختار شکنی است که قواعد سینمای کنونی‌مان را زیرپا میگذارد تا جسور باشد و البته در این زمینه موفق هم هست اما کاش به بخش هایی انتهایی و مخصوصا پایان بندی توجه بیشتری می شد تا همان طور که خوب شروع می شود خوب هم پایان یابد. 6 از 10

؟Where Is Trainspotting

2009-11-26T01:09:00.006+03:30

Trainspotting روایت داستانیست از زبان رنتون ( شخصیت اصلی فیلم ) درباره ی زندگی خودش و دوستانش در اسکاتلند. دوستانی که بعضی هاشان معتاد به هروئین هستند و بعضی ها هم نیستند! داستانیست درباره ی شیوه ی زندگیی که این جوانان برای خود انتخاب کردند و حتی از آن راضی هم نیستند. داستان تغییراتی است که در زندگی هر کدام از اینها رخ می دهد و برای بیننده سئوالی ایجاد می کند: آیا این فیلم، فیلمیست درباره ی مضرات اعتیاد؟

Trainspotting در ایران با نام هایی همچون "علافی" و "قطار بازی" شناخته می شود. اما این واژه در زبان عامیانه و خیابانی، به معنای " به دنبال رگی برای تزریق مواد گشتن" نیز می باشد. سینمای اسکاتلندی، ایرلندی و انگلیسی در وهله ی اول با طرز و لهجه ی صحبت کردن بازیگران آن فیلمها قابل شناساییست. زبانی عامیانه و محلی، به طوری که برای مخاطب آمریکایی و غیر بومی، درک آن در مواقعی دشوار می نماید. در وهله ی دوم اما، یک سبک زندگی خاص را نشان می دهند. خیابان های کثیف ، بچه های شر و عصیانگر، رفاقتهای بی حد و مرز، خانواده های از هم پاشیده و عصبانی، سیگار ، مشروب و دیگر مولفه ی مختص به دهه ی 90 این فیلمها، سبک آرایش و پوشش کاراکترهای آن فیلمها : پوشیدن لباس های زیاد و کثیف، شلوارهای تنگ، کفش های بنددار، موهای کوتاه و .... . " به دنبال رگی برای تزریق مواد گشتن" کنایه ای است به وضعیت جوان های آس و پاس این فیلم.

Trainspotting فیلمیست محصول سال 1996 به کارگردانی فیلمسازی که این چند وقت با فیلم " میلیونر زاغه نشین " به شهرت جهانی رسید و بحث برانگیز بود: دنی بویل! برای شخص بنده، همین مسئله کافیست که با یک نگاه منفی به فیلم های دیگر این کارگردان نگاه کنم. چرا که خب وقتی کارگردانی تن به ساخت یک چنین فیلم بی سر و ته و مخاطب عام پسندانه ای ( ملیونر زاغه نشین ) میدهد، پس دغدغه های خاصی برای فیلمسازی ندارد و هدفش جذب مخاطب بیشتر و درآمدزایی است. اما فیلم مورد بحث ما، فیلمی نیست که به همین راحتی ها، با کم و کاستی های آخرین ساخته ی این کارگردان، زیر تیغ برود و به آن توجه نشود.

دنی بویل کارگردان حرفه ایی هست، اما خب آیا حرفه ای بودن دلیلی کافیست برای مورد قبول بودن یک فیلم؟ البته که خیر!

"میلیونر زاغه نشین" فیلمیست کاملا حرفه ای. بازی با رنگها، کادربندی های متفاوت و فضای پویای فیلم، به موفقیت آن کمک کرده! اما از طرف مقابل، فیلمنامه ی ضعیف، بازیهای ضعیف و نوع نگاه تکراری و دلسوزانه ی فیلم به جامعه ی هند و هدف آن، فیلم را در حد یک اثر خوب از لحاظ تکنیک باقی نگه میدارد. اما Trainspotting داستان دیگریست. همه ی این عناصر تکنیکی قابل قبول را در کنار بازی های قوی و سکانس های سوررئال مفهومی ، این فیلم را صرفا از رده ی یک فیلم معمولی و عوام پسند خارج میکند. فیلمیست متعلق به جایی که بویل در آن به دنیا آمده و طبیعتا در آن زندگی کرده.

اما داستان فیلم بسیار گنگ و نامفهوم است! هدف کارگردان از به نمایش کشیدن این اتفاقات و شخصیتهای مغشوش چیست؟ آیا مرثیه ای است برای اعتیاد؟ احتمالا هست! چون این فیلم را با فیلمی مثل "مرثیه ای برای یک رویا" هم قطار میدانند که به نظر من کاملا اشتباه است! چرا که هدف فیلم آرنوفسکی از آغاز داستان، به چالش کشیدن وضعیتی است که کاراکترهای معتاد به مواد مخدر در آن دست و پا میزنند و پایان دهشتناک آن، نقطه ی اوج "مرثیه" است. اما درباره ی Trainspotting ، این قضیه صدق نمیکند. فیلم در مراحل مختلف تغییر موضع میدهد و معلوم نیست که آیا قصدش نمایش عاقبت اعتیاد است یا دارد داستان چند معتاد را تعریف میکند و به مسئله ی معتاد بودن آنها هم علاقه ای نشان میدهد، به عنوان تکمیل خصوصیات شخصیت های فیلم. به طوری که رنتون، راوی معتاد فیلم، در پایان فیلم عاقبت به خیر می شود! در حالی که همواره در تمام فیلم در حال ترک اعتیاد و بازگشت دوباره به سمت آن است. دیگر شخصیتها هم در زیر سایه ی او نقش ایفا می کنند و معتاد بودن آن ها مشکلی برای آنها ایجاد نمی کند، مگر در چند موقعیت خاص و آن هم به طور نصفه نیمه. حتی یکی از ترسناک ترین عاقبتهای اعتیاد در این فیلم که مرگ خفت بار یکی از این دوستان با نام تامی می باشد، کاملا هجو گونه و بار طنز دارد. داستان گربه ای که "خب، خوشبختانه سالم است!" حتی مرگ تامی هم برای توصیف شخصیت و زندگی رنتون شکل میگیرد. آنجایی که رنتون به تامی پول میدهد و پوزخندزنان می گوید:
"هنوز راحته که فلسفی باشی، وقتی که بدبختهای دیگه ای هستن که آلوده ان"

در جایی سکانسی تکان دهنده از تلف شدن نوزادی که مادرش معتاد است را نمایش می دهد و همچنین تسکین آن مادر با مواد مخدر را و در جایی دیگر مصرف بی مورد مواد توسط رنتون را، بعد از مدتها که پاک بوده، به طوری که حتی بعد از این مصرف، مشکلی برای او پیش نمی آید و باز به زندگی خوب و پاک ِ بدون مواد خود ادامه میدهد!
مشخص نیست که آیا میتوان این فیلم را در زمره ی فیلمهای آموزنده قرار داد یا خیر؟

از مقایسه ی این فیلم با فیلمهایی که در سوگ عاقبت شخصیتهای معتادش شوکه میشویم، به این نتیجه میرسیم که این فیلم آنچنان هم درباره ی عاقبت اعتیاد نیست. از دلایل موفقیت این فیلم استفاده ی هوشمندانه ی تکنیک ها و اتفاقات سوررئالی است که چند بار در طی فیلم رخ میدهند. مثل داخل شدن رنتون به توالت فرنگی کثیفی که بعد از ورود به آن، داخل دریایی زلال میشود! سکانس ترک اعتیاد در خانه که یکی از بهترین سکانسهایی بود که تا به حال در یک چنین فیلمی میدیدم: قطار وحشتی که به سرعت در حال حرکت است و تک تک لحظات و اتفاقاتی که سببشان مواد مخدر بوده را از جلوی چشمان رنتون عبور میدهد و او را به ترس می اندازند. یا آن سکانسی که دوباره رنتون به آغوش (!) اعتیاد بازگشت و اوردوز کرد و کف پوش اتاق از دو طرف جمع شد و زمین در زیر بدنش فرو رفت و مانند گوری شد که او در آن دفن خواهد شد!

Trainspotting شیوه ی روایی داستانی نه چندان خوب را با الگوگیری از آغازگر این نوع سینما یعنی کوئنتین تارانتینو ، ارائه میکند و فیلمی میسازد که در حد و اندازه های فیلمهایی در این سبک نیست. فیلمهایی که هجو، سوررئالیسم ، دیالوگ های فلسفی و حتی بی معنا، پارودی، ادای دین هایی به دیگر فیلمها و .... در زمره ی اصلی ترین عناصر آنها در راستای روایت آنهاست. این فیلم شاید به "پرتقال کوکی" کوبریک، "راننده تاکسی" اسکورسیزی، "پالپ فیکشن" تارانتینو ارجاعاتی دارد، اما هرگز نمیتواند مثل "پرتقال کوکی" عصیان و جامعه ستیزی شخصیتهایش را در شخصیتهای خود جا بدهد و هرگز نمیتواند مانند " راننده تاکسی" فردگرایی و تنفر تراویس را در وجود رنتون متبلور کند و همچنین نمیتواند مانند " پالپ فیکشن" بی هدف ، سرخوشانه و به دور از قضاوت های بی مورد باشد!
این فیلم حتی نمی تواند مانند همتای هالیوودی اش (!) آموزنده باشد!

Trainspotting فیلمیست که کارگردان کار بلدی آن را ساخته. کارگردانی که شاید در آن روزها دغدغه ای هم داشته و سعی در ساخت یک فیلم خوب از جمله ی آن دغدغه ها بوده. اما این فیلم برای من هرگز فیلمی نخواهد بود که در تاپ 10 فیلمهای بریتانیایی ام قرار بگیرد. چرا که سینمای انگلیس، سینمای ناب تریست و دنی بویل در آن جایی ندارد! ولی خب، شاید اگر این فیلم مال فیلمساز دیگری بود، یک جور دیگر بهش نگاه میکردم. حیف. نیست!

نگاه نکن ، نفس بکش . این عطر خوش سینماست

2009-11-23T01:26:00.003+03:30

INGLOURIOUS BASTERDS

ارازل بی آبرو

کارگردان : کوئنتین تارانتینیو

اگه یه بهونه ی خوب برای پست نوشتن وجود داشته باشه خوشحالی از اینه که در دوره ای زندگی میکنیم که تارانتینیو داره تو همون دوره نفس میکشه و شاهکار میسازه .... چند وقت پیش فکر میکردم اگه اسم این رو تنها بهانه برای دروغ بزرگ خوشبخت بودن نذارم ،پس از چی میتونم یه حلقه درست کنم تا به افتخار زندگی، خودم رو از سقف آویزون کنم

داستان چند یهودی / آمریکایی که در خاک اشغال شده ی فرانسه در زمان جنگ دوم جهانی نازی ها را به سزای اعمالشان می رسانند و از طرفی یک دختر یهودی که از قتل عام نازی ها فرار کرده سعی در انتقام دارد و .....

در یک کلام : یکی از بهترین فیلم هایی که ممکن است از در طول زندگیتان شانس دیدنش را داشته باشید

تارانتینیو بعد از رخوتی نه چندان کوتاه با فیلمی بیادماندنی ، بازگشتی پرشکوه داشته است ...
ارازل بی آبرو (یا حروم زاده های پست و ...) فیلمی است با تمامی مولفه هایی که از سینمای تارانتینیو انتظار دارید و همچنین نشانه هایی از آینده ی فیلم سازی او در نهایت درخشش

بازی های بسیار زیبا ، تصویر برداری درخشان ، دیالوگ های محشر ، کاراکتر سازی به جرات بی نظیر در کنار داستانی که منسجم و غیر قابل باور نگارش شده از این فیلم شاهکاری ماندگار و دوست داشتنی می سازد و به اینها اضافه کنید موسیقی بسیار شنیدنی و جذابی که در طول فیلم گوشهایتان را به گرمی نوازش میکند

فیلم جنگی تارانتینیو( که در واقع بیشتر ارادت نامه ی او به سینماست ) خشن و طنز است ، ساده انگارانه و مفهوم گراست ، تاریخی و تخیلی است و بدون کوچک ترین افراطی در کلام تمام این ویژگی ها را در خود گنجانده است و نمایشی عظیم از دوگانگی و تضاد در برابر دیدگان بیننده اش قرار میدهد

همین بس که سکانس افتتاحیه (که بهترین سکانس فیلم البته قبل از سکانس نهایی سالن است ) به تنهایی می توانست یک فیلم تمام عیار باشد .

تابو های بسیاری در این فیلم شکسته می شود

کاراکتر های متفاوتی خلق می شود

داستان به سبکی نوین و تو در تو روایت می شود

و از هم اکنون می توان لیست بلند فیلم هایی که در آینده از ارازل بی آبرو تقلید خواهند کرد را دید

......................

در نهایت تنها کاری که از دست من ساخته است سر تعظیم فرود آوردن در برابر فیلم دیوانه وار استاد دیوانه است

هارمونی تکرار

2009-11-20T23:08:00.006+03:30

نيمه ي اول ارديبهشت ماه فيلم جديد استاد روي پرده رفت، اکران محدود فقط در سه سينما. گذشت تقريبا دو ماه، فروش فيلم کمتر از نيم ميليون. واکنش منتقد و تماشاچي سرد و منفي، همه چيز نااميدانه پيش ميرود. انتظار شش ماهه امروز به سر رسيد بلاخره مايوسانه به تماشاي فيلم جديد جارموش نشستم "محدوده ي کنترل"، بدون اسلحه، بدون تلفن، بدون اسم و بدون سکـس

The Limits of Control

کارگردان: جیم جارموش

بازیگران: ایساک دو بانکوله، تیلدا سوینتن، گائل گارسیا برنال، جان هارت، بیل مورای

خلاصه داستان: به مردی ماموریتی داده می شود...

وقتی همه ی واکنش ها نسبت به اثر جدید فیلمساز دلخواه‌تون منفی باشه کسی که اون رو می پرستید طبیعتا روی شما هم تاثیر میذاره. پیش از دیدن فیلم همش نگران این بودم که فیلم اون سبک خاص جارموشی رو نداشته باشه یا خیلی خراب شده باشه یا فلان و بهمان اما خوشبختانه محدوده ی کنترل همون چیزی بود که از استاد انتظار داشتم و الان هم بسیار هیجان زدم.

از همون ابتدا سبک همیشگی جارموش و چیزهایی که به نوعی موتیف فیلم های اون شده اند در فیلم نمایان میشه. مثل همیشه کرکترهای فیلم با مشکل زبان روبرو هستند و با اینکه به زبان یکدیگر حرف نمی زنند اما منظور همدیگه رو می فهمند و درک می کنن. تمرکز به جای داستان بر روی شخصیت هاست شخصیت هایی که معمولا مینیمال هستند و کار خاصی رو انجام نمی دهند و البته اکثرا در سفر، جابه‌جایی و خیابان گردی هستند عاملی که در کارهای قبلی جارموش به استثنای قهوه و سیگار وجود داره. کم بودن دیالوگ که در محدوده ی کنترل به اوج خودش رسیده بود (طوری که فیلم چندان هم بی شباهت به آثار صامت نیست) اما یک سری عامل هم این وسط تغییر کرده‌اند. دوربین جارموش که به سکون بیش از حد عادت داشت به حرکت تبدیل شده بود یا تدوین با ضرب آهنگ تند جانشین دیزالو روی سکانسها شده و نکته ی دیگه هم لوکیشن و لباسهای و آدم های شیکِ که کمتر شاهدش بودیم.

سکانس اول فیلم با حرکاتی شروع میشه برایمان یادآور گوست داگ خواهد بود، انگار داره به ما اطلاعات میده که این مرد هم شبیه گوست داگِ و کاری مشابه با اون رو انجام میده. همین اشارات باعث شده بود که مدام این دو کرکتر رو روبروی هم قرار بدم و اونها رو با هم مقایسه کنم اما در واقع این دو شخصیت در عین شباهت‌هایی که دارند متفاوت از همدیگه هستن. شباهت اصلی دو فیلم بیشتر بر میگرده به اینکه هر دو شخصیت از یک سری قواعد خاص پیروی می کنند و اغلب هم تنها و کم حرف‌اند (هر چند شخصیت مرد تنها در این فیلم بسیار کم حرف تر و تنهاتر از گوست داگه) و یا عدم تمایل هر دو شخصیت به وسایل ارتباطی و نوع پیام رسانی خاص هر دو .در نقطه ی مقابل تفاوتها، گوست داگ سوژه های خودش با اسلحه می کشت در حالی که مرد تنها بی نیاز از اسلحه‌اس ، یا اینکه در آنجا تمایل گوست داگ به سمت کتاب بود و اینجا تمایل به سمت نقاشی و هنر مدرن است. البته بیشتر از اینکه اینها تفاوت باشند تغییر سبک به نظر می رسند.

اما تفاوت اصلی و چیزی که کاملا عامدانه در فیلم گذاشته شده تکرار بیش از حده. سکانس های فیلم تماما مشابه همدیگه هستند، مخصوصا ملاقات‌های مرد تنها با افراد مختلف انجام میده دیالوگ هایی که در این بین رد و بدل میشه، نماها و میزانسن ها، نوع و موقعیت استفاده از موسیقی بر روی صحنه های مختلف، همه چیز جوری تنظیم شده که سکانسهای مشابه هم باشند و این وسط چیزی که تفاوت ایجاد می کند نظریه هایی که توسط پیام رسانها داده میشه (در واقع نظریه ها در محدوده ی کنترل جایگزین میان پرده های نوشتاری گوست داگ شده البته در قالبی مدرن) همه ی اینها بیشتر ارجاع‌ها و علاقه‌های خود جارموش هستند، از هیچکاک گرفته تا ولز،تارکوفسکی و استاکر، موسیقی، شوبرت، و حتی مولکولها.

با همه ی این حرفا فیلم جدید جارموش چند مشکل اساسی داره که احتمالا عامل برخوردهای منفی نسبت به فیلم بوده. فیلم حتی یه داستان کمرنگ هم نداره ما فقط شاهد یه شخصیت هستیم که بهش مامویت ناشناخته ای سپرده شده و کارش اینه که سفر کنه و آدمهای جدیدی ببینه و پیامهایی رو دریافت کنه که ما هیچوقت از مضمون اونها مطلع نمی شویم(همین مسئله باعث کندی فیلم و خستگی بیننده اش میشه) به علاوه اینکه شخصیت ما هیچ جاذبه ای نداره، هیچ چیز از اون نمی دونیم و اون هم کلامی حرف نمی زنه فقط میدونیم که به نقاشی علاقه منده.

محدوده ی کنترل استاد بی شک شخصی ترین و فلسفی ترین اثر او به شمار میرود که با وجود تفاوت‌هایی که داشت بسیار دوستش داشتم و بارها بارها آن را خواهم دید و در فرصتی بیشتر درباره اش می نویسم. امتیاز دادن به جارموش تعصبی است ولی چه میشود کرد 9 از 10

....

تمام دیالوگ های اندک فیلم رو میشه اینجا نوشت، برگزیده ی انها

بلوند: تعليق

هيچكاك

برحسب اتفاق به سينما علاقه نداري؟ من از فيلم‌هاي قديمي خوشم مياد، مي‌توني ببيني زندگي چطوري بوده. اون‌هم توي سي سال، پنجاه سال يا حتي صد سال پيش، لباس‌ها، تلفن‌ها، قطارها ،شكل سيگار كشيدن مردم، تمام جزييات كوچيك زندگي.

بهترين فيلم‌ها، روياها هستن، هيچ‌وقت نمي‌توني مطمئن باشي رويا وجود داشته يا نه.

هميشه يه تصوير توي ذهنم دارم. يه اتاق پر از ماسه، يه پرنده داره به سمت من پرواز مي‌كنه و بال‌هاش به ماسه‌ها مي‌خوره. اگه راستش رو بخواي، نمي‌دونم اين تصوير رو توي روياهام ديدم، يا از يه فيلم يادم مونده

من ليلجا 14 ساله هستم کمکم کنيد تا ديگر زنده نباشم

2009-11-19T11:28:00.017+03:30

امروز يک فيلم تاثير گزار ديدم و خيلی هم متاثر شدم و حتی در چند سکانس اشکی هم ريختم. لیلجا برای همیشه (Lilja 4-ever)به کارگردانی لوکاس ماديسون، محصول مشترک سوئد و دانمارک به سال 2002. فيلم در مورد دختری ليتوانیایی هست که در 14 سالگی مورد بهره برداری جنسی قرار ميگيره و در 16 سالگی به زندگي خودش خاتمه ميده. بعد از اينکه در پست قبليم کلی در مورد انسانيت حرف زدم، بعد از ديدن اين فيلم با خودم فکر کردم عجب تناقصی داره پيش مياد تو پست های من نه به فيلم قبلی که خواستيم انسانيت رو گوشزد کنيم نه به فيلم فعلی که بايد به خودمون بدو بيراه بگيم که تو عصر تمدن و تو يک کشور پيشرفته همچين اتفاقی صورت گرفته .....

خلاصه داستان
فيلم در مورده ليلجا دختر 14 ساله ايی هست که در فکر و شوق مهاجرت به آمريکا به همراه مادرش و دوست پسر مادرش هست اما اين فکرهای خوش زود رنگ ميبازند و مادر ليلجا اون رو به بهانه ی اينکه بعد از اقامتش در اونجا پيش خودش ميبره تنها و پيش يک پيرزن خرفت که خاله ليلجا هست تنها ميزاره و تو مدتی که او رو تنها گزاشته حتی يک نامه و يا مبلغی برايه گزران زندگی به او نميده و لیلجا برای ادامه زندگی خود در چندين نوبت مجبور به تن فروشی ميشه و در محلی که برايه پيدا کردن مشتری به اونجا سر ميزده توجه يک نفر رو که در ادامه فيلم ميبينيم يک قاچاقچی انسان هست رو به خودش جلب ميکنه و اين فرد با اين قول که او رو دوست داره و برايش در سوئد کاری پيدا کرده او رو روانه سوئد ميکنه و ليلجا در اونجا مجبور به تن فروشی به افراد مختلفی ميشه و مورد آزار و اذزيت قرار ميگيره و در آخر خودش رو از اين دنيا خلاص ميکنه.
نميدونم چی فيلم رو بسط بدم و باز کنم از اون موزيک شوک آور ابتدايی رامشتاين بگم که مثله يک پتک تو سر تماشاچی ميزنه؟يا از اون نماهايه دوربينی بگم که ليلجا در حال بهره برداری از ديد ما نشون داده ميشه اينگار لوکاس ميخواسته به بيننده بگه نگاه کن
اين ليلجا نيست که داره بهش تجاوز ميشه اين تويی که داری مورد سوه استفاده قرار ميگيری يا از سکانس هايه تقابل جالب ليلجا و وولادی که اون پسر بچه معصوم خيلی سعی داره به ليلجا بفهمنه که قرار مورده سو استفاده قرار بگيره يا اون نوع خوابيدن اين دو بچه در خونه که بصورت نوعی صليب ميباشه يا اون ديالوگی که خاله ليلجا بعد از ابرار گرسنگی کردنش بهش تحويل ميده ميگه مثله مادرت برو تو خيابون و پاهات رو باز کن و پول در بيار مثله پتک ميخوره تو سر آدم اين فيلم بر اساس يک داستان واقعی ساخته شده ليلجا که در واقع دانگوله نام داشت با وجود اينکه پليس سوئد جاکش ليلجا رو ميشناخت هيچ اقدامی برايه توبيخ اون فرد انجام نداد و مادر ليلجا نيز حتی از انجام يک شکايت خشک و خالی هم امتناع کرد و هيچ کس تو اين زمين خاکی باسه ليلجا ابراز نارحتی نکرد و دولت و دادگاه سوئد تو اقدامه تامل بر انگيز و البته بشر دوستانه اين پرونده رو مختومه اعلام کردند تا نشان دهند که چقدر دارای موازين اخلاقی و انسانی ميباشند البته بازم جايه شکر داره که کارگردان و يکی از کشور هايه توليد کننده اين فيلم سويئدی هستند پديده قاچاق دختران پديده جديدی نيست پس حکم فرمايی برادران اهل سيبیل کمونيست در بلوک شرق بسياری از دختران و زنان اروپا شرقی تحت سلطه شوروی اسبق با مهاجرت به کشور های ديگه بصورت قاچاق يا فرار اقدام به تن فروشی کردند تا بتونند مخارج زندگييشون رو در بيارن البته تو کشور خودمون هم چندين ساله اين مثله رواج پيدا کرده و متاسفانه ساليانه تعدادی زيادی از دختران ايرانی در کشور های عربی مورد آزمايشات جنسانی قرار ميگرند.
نميتونم بيشتر حرف بزنم اين فيلم بدجوری با روان من بازی کرد واقعا نارختم باسه همين جزو فيلم هايی هست که نميتونم امتيازی بهش بدم

جاده ترس

2009-11-19T08:12:00.003+03:30

اينجا مثل يك زندان مي مونه ورود بهش راحته اما فرار از اينجا غير ممكنه چه گناه كار باشي چي بي گناه ...به زندان خوش اومدي...

مزد ترس-هنري ژرژ كلوزو

ژرژ كلوزو از اون كارگردانهاي فرانسوي كه نه به موج نو فرانسه تعلق داره و نه ردو نشان پيرمردهاي سينماي فرانسه مثل رنوار در آثارش هست.يه چيزي بين اين دو نسل مثل نوك ترازو.به اون هيچكاك فرانسه ميگن.چون مثل هيچكاك كارش رو به آرامش انجام ميده.،و در لحظه اي كه تماشاگر فكر نمي كنه به ناگاه اتفاقي ميفته كه اون رو از رخوتي كه آرامش اوليه فيلم فرا گرفته مي پرونه .مزد ترس يكي از نمونه اي ترين فيلمهاي كلوزو هستش( كه به دليل بيماري متاسفانه نتونست فيلمهاي خيلي زيلدي بسازه) ..به بهانه ديدن نسخه 130 دقيقه اي از يرنامه سينما اقتباس شبكه چهار ( تنها شبكه مقاوم ) به يه خورده دربارش بگم....

خلاصه داستان:

در يكي از كشورهاي فقير آمريكاي جنوبي كه مردمش تحت سيطره شركتهاي استعماري نفتي هستن ماجرا اتفاق ميفته.وقتي كه شركت نفت براي مهار آتش يكي از ميادين نفتي احتياج مبرمي به نيترو گليسيرين داره و براي حمل كاميون حامل محموله مجبوره راننده استخدام كنه.....راننده هايي كه مزد ترس و در واقع مزد مرگشون رو براي انجام ماموريت دريافت مي كنن...

ارجاعات و مرجوعات فيلم :

نماي اول فيلم با بازي حشرات و كودكان آغاز ميشه .اين نما رو احتمالا خيليها به ياد دارن.بعدها در فيلم اين گروه خشن سام پكين به نوعي سكانسي مشابه را قرار مي دهد.خوب پكين پا به نوعي همون ايده رو در فيلمش با نگاه خشن خودش قاطي مي كنه عده اي كابوي خسته دل به دنبال هويت مرده خود راه به سوي ناكجايي مي رن....چه اداي ديني جالبي كردخ پكين پا.

ساكنان شهر تبعيدي ،مجرم و نوميد تنها يك هدف دارن رهايي از زندان كثيف شهر.به اينها اضافه كنيد يك مرد چاق خوش لباس پاريسي .....احتمالا خيلي آشنا مي زنه نه ؟ مستر فرهان ناخدا خورشيد ناصر تقوايي ...بله ديگه همون افرادن.تبعيديهاي جزيره كه به فكر فرار هستن و براي تامين هزينه ان مجبور به تقابل با تاجر مرواريد ميشن....و حالا همون تبعيديها در لباسي ديگر ... واينبار به جاي مستر فرهان شركت نفتي وجود داره.اما شركت نفت تاجر مرواريد نيست كه بشه كشتش اونها مجبورن هزينه گزافتر را بپردازند....ترس.....تقوايي خيلي هنرمندانه عناصر فيلم كلوزو رو وارد مي كنه...

دوربين سرگردان كلوزو به همه جاي شهر سر مي كشه بي هدف .ميون آدمهاي درمانده شهر فقير بين اجتماعي كه بي هدف يا كنار كافه نشستن يا چرن مي بافن .فقر از سر تا پاي نيمه اول فيلم مي باره....خوب خيلي فيلمها اين طوري بودن ولي احتمالا يه فيلم خيلي رو تره...فراموش شدگان يابهتر( مستندي به نام سرزمين بي نام ) اثر لوئيس بونوئل .اعتراف مي كنم اون فيلم بونوئل رو دوست ندرام .بونوئل ناصح و نصيحت گر فيلم رو دوست نداشتم ولي دوربين سركش بونوئل با ورود و چرخش ميان شهر فقير مكزيكو احساس استيصال و فقر و بي هويتي رو به خوبي نشون ميده....خوب اينبار كلوزو به بونوئل رجوع كرده ....نه...

مردها به سمت هدف مرگباري ميرن چه دوست داشته باشند يا نه، چه خانوادهايشان به پايشان بيفتند و چه مجبور باشند انها را پس بزنند.اينبار ضد قهرمان و عامل وحشت در واقع نه شركت نفته و نه اين افراد در مانده .شي ثابت و ساكن...محموله ساكن در كاميونها يعني محموله نيترو گليسيرين ...محموله اي كه بايك تكان كوچك جهنمي بر پا مي كند.شي به عنوان ضلع اصلي در فيلمهاي فراواني وجود دارد .نه بمبهاي خنثي شده يا نشده كيف حاوي مدارك هواپيماهاي بمب افكن....ولي كلوزو به معناي واقعي نو آوري كرده ...مي تونم تنها به يك فيلم اشاره كنم قطار افسار گريخته آندره كونچارفسكي...

هفت خان رستمي كه راننده ها بايد طي كنند. جاده هاي باريك ،پلهاي چوبي فرسوده ،سنگها و كلوخها مثل تمام قصه هاي ماجرايي ...سفري اوديسه وار كه بايد موانع يكي بعد از ديگري از پيش روي برداشته شوند تا به مقصد رسيد...شايد نمونه اي ترين فيلم كلاسيكي كه دم دستم هست رو نام ببرم اوليس ماريو كاميريني ...

و اما تكان دهنده ترين سكانس فيلم و يكي از بي نظيرترين سكانسهاي تاريخ سينما جاييست كه صداي انفجار رو همراه ا بهت و تعجب رانندگان يكي از كاميونها مي بينيم .دود سفيد كه فضاي آسمان را پر مي كند.بهت ناگهاني حاكي از اين واقعه با آن كلوزاب شاهكار و نماي دوردست مثل انفجار فيلمهاي پارتيزاني اما اينبار خودي ها منفجر مي شوند.....نوارهاي فرانسوي كم از اين صحنه ها نداشتند .توني آرزنتا با نقش آفريني آلن دلون و اون بهت حيرتي كه با ديدن انفجار اتومبيل حامل همسر و فرزندش در چشمهايش ظاهر مي شود كفايت مي كند...

اما آن سكانس مانده به انتها ميدان نفتي گير افتاده در خشم آتش و رفتن مرد به عمق حررات چقدر شبيه سكانس نهايي فيلم التهاب رائول واش هستش .....

ديگه تمي خوام بيشتر از اين حرف بزنم .فقط چقدر حيف شد از بازي عالي ايو مونتان و اون چهره هميشه مضطرب از فيلمنامه پر از فراز فرود و يا سكانسهاي به ياد ماندني از نسخه ديگر اين فيلم ساحر اثر ويليام فرد كين 18 سال بعد از ساخت نسخه اصلي از رمان جيمز آگنولد و........حرفي نزدم ...ولي شايد وقتي ديگر

چه مزه اي داد اين فيلم تريلر با طعم آرامش يا تعليق با چاشني آهستگي

بياييد آزاده باشيم

2009-11-18T01:35:00.004+03:30

The Seven Samurai

با سلام هميشه باسه شروع کردن سخته واقعا نميدونستم تو اولين نوشته اينجا چی بگم

اما با خودم فکر کردم از سامورايی سينما آکيرا کوروساوا شروع کنم بی شک خيلی ها

اين اسم رو شنيدن با شاهکار هايه مثل راشامون،ايکيرو ،ريش قرمز، هفت سامورايی

کاگه موشه و.... اما امشب گتفم يکم در مورد هفت سامورايی بنويسم اين يک فيلم نیست یک زندگیست زندگی افرادی که ميخوان شاگرد مکتب انسانيت باشند افرادی که ميخوان از مرز های

امروز دنيا خارج شده و يک کاری برايی انسان انجام بدن شايد آکيرا ميخواست به ما بگه

هنوز افرادی هستند که به انسانيت فکر ميکنند

فيلم در مورد روستايی که هر سال در موقع برداشت محصول مورد تهاجم يک سری شياد قرار

ميگيره اما در سال جديد مردم روستا تصميم ميگرند که برايه حفاظت از خودشون يک گروه

سامورايی استخدام کنند و ادامه داستان... بی شک کوروساوا تو اين فيلم ميخوات به ما

انسانيت رو نشون بده اينکه يک عده سامورايی کارکشته حاضر ميشند به خاطر چيزی ناچيز

جون خودشون رو به خطر بندازند و از مردم روستا دفاع کنند اينکه هيچوقت سامورايی

در وظيفه که قبول کردن تخطی نميکنند با اينکه روستاييان با اونها نيز بصورت شفاف

و بی پرده عمل نميکنند( اين بی شفافی رو ميتونيم از مخفی کردن دختران روستايی

از چشم سامورايی ها ببينيم) اينکه کيکوچيو با اينکه مورد بی عتنايی ساير سامورايی ها

قرار گرفت اما گروه رو ترک نکرد و برايه هدفش که آزادی انسان هست خود رو به گروه تحميل کرد

درسته که آکيرا با زيرکی تمام يک تصوير کمدی و تا حدودی اهمقانه از کيکوچيو در فيلم نشون ميده

اما همين کيکوچينو در سکانسی از ظلمی که در طول زندگی بر روستاييان و خود او توسط يک سری

سامورايی شياد پرده برميداره و تمام توانش رو برايه دفاع از روستاييان انجام ميده

يا ما در فيلم سامورايی به نام کاتسو رو ميبينيم که با اينکه يک اشرف زادست اما نميخواد

وجود خودش رو تو يک زندگی پوچ و تجملاتی حروم کنه بلکه ميخواد سامورايی پاک و بی باک

برايه دفاع از انسانيت باشه اون چی که ما تو اين فيلم ميبينيم دفاع از يک عده نيست بلکه

دفع از بشريتی هست که هيچ اميدی به زندگی و آينده نداره بلکه منتظر نوعی گشايش يا معجزه

در زندگيشون هستند تا از اين شرايط نجات پيدا بکنند

اين فيلم جزو بهترين فيلم های زندگيه منه و هيچ وقت سکانس ها و بازی هايه زيبايه تاکاشی شيمورا

در نقش رهبر ساموراييان و تشيرو ميفونه در نقش سامورايی که هيچ وقت نتونست سامورايی

بودن خودش رو ثابت کنه فراموش نميکنم ميفونه ايی که بازيگر محبوب کوروساوا بود و بعد

از همکاری در شانزده فيلم با آکيرا سر مسائل جزيی و پوچی دچار اختلاف شد و ديگر اين دو

بزرگ مرد سينمای ژاپن با هم همکاری نکردند

اين فيلم در سال 1957 با بودجه نيم ميليون دلاری در مدت يکسال ساخته شد

اين فيلم رو حتما پيشنهاد ميکنم اگر تا امروز نديد تماشا کنيد درسته که شايد در نگاه

اول مدت 207 دقيقه ايی فيلم آزار دهنده باشه اما شک نکنيد در فيلم گذشت زمان رو احساس

نخواهيد کرد نمره من به اين فيلم 10 از 10

دیالوگ های برگزیده

2009-11-16T20:11:00.000+03:30

شما با یک مشت دلقک چطور می خواهید ما را شکست دهید؟
-ما امیدوارم شما از خنده بمیرید

بازداشتگاه شماره17 بیلی وایلدر

دیالوگ خوبیه.مخصوصا اگه یه موسیقی هم بندازی زیرش و اون قدر زیادش کنی که دیگه هیچ چی ازدیالوگ شنیده نشه

سانست بولوار بیلی وایلدر

بيا جسيكا رو تا سر حد مرگ بترسانيم

2009-11-16T09:46:00.005+03:30

Let scare Jessica To Dead

يه جورايي عاشق سينماي دهه 60 و 70 هستم.هميشه وقتي فيلماي دهه 40 و 50 رو مي بينم احساس مي كنم يه كم براي من قديمي هستن .اما وقتي به دهه 60 مي رسم و بهتر دهه 70 مثل پيراهني كه به تنم بياد انگ تن خودمه.عاشق اون نسل شورشي و عصيانگرم.اون فيلمهاي آخر زماني .آلن دلون ،لينوونتورا كه هميشه آخر سر مي مردند.انگار سرنوشت محتوم نسل شورشي هم همين مردن سر آرمانهاست.حتي تو ايران امير نادري و كيمايي اون سالها و موج نوي سينماي ايران.از اون طرف سينماي وحشت هم تازه پايه هاش رو درست كرده جنگير و طالع نحس با قاطي شدن با مسائل مذهبي اون رو از سرگرمي صرف به در آورد...نمي دونم شايد چون تو دهه هفتاد به دنيا اومدم يا چون احساس مي كنم همون سينماست كه با روحياتم سازگاره
چند شب پيش اين فيلم رو ديدم و و دوباره رفتم تو عالم دهه هفتاد

خلاصه داستان:

جسيكا كه تازه از يك بيمار روحي خلاصي پيدا كرده همراه با شوهر و دوست شوهرش به يك خانه ويلايي در يك جزيره سفر مي كنند.جسيكا از بدو ورود به دهكده چيزهاي عجيبي مي بينه ؛يك زن عجيب در گورستان ،يك غريبه روي صندلي راحتي .....اما مجبور به كسي نگه چون مي ترسه كسي حرف اون رو باور نكنه ....بعد از ورود به ويلا اون سايه يك شخص رو روي پله ها مي بينه اين دفعه همسرش اون سايه رو هم ديده و هر دو به دنبال اون مي رن ...اون سايه يك زنه كه در خونه مخفي شده و....

ديدن فيلمهاي وحشت دهه 70 يه خوبي داره و اون اينكه متوجه ميشي بار اصلي هارور فيلم بر شانه فيلمنامه اس و نه صحنه هاي مشمئز كننده .اونكه كارگردان خيلي راحت قصه اش رو مي گه نماد و انگاره ها رو بهت نشون مي ده كارگردان ذره ذره ماجرا رو به تماشاگر نمايش مي ده .مثل يك سرم كه قطره قطره قطره وارد خون بيمار ميشه و همين موجب ميشه جنس ترس اين فيلم ماندگارتر و كوبنده تر بشه .تماشاگر با تنهايي عجييب جسيكا همراه ميشه با زمزمه ها و تصاوير اشباح و ارواحي كه مي بينه و حسي رو احساس مي كنه كه جسيكا ....زيرا كسي حرف اون رو باور نمي كنه .كار گردان با تكيه بر جزئيات عالي فيلمنامه اي بدون قرار دادن صحنه هاي فجيع يا ماورا طبيعه يك اصل را رعايت مي كند .براي تاثير گزاري بر مخاطب او را از طريق چشم نبايد ترساند بلكه بايد به روح او نفوذ كرد ( كه اگر چشمي هم بود شاهكاري مي شد مانند جنگير )

زن در اين فيلم دو نقش اساسي دارد.خيروشر.از يك طرف عامل وحشت و شيطان و از آنسو مصون از وسوسه ها.مردها اما همه حتي در بهترين حالت دچار لغزش مي شوند....چه شوهر جسيكا و چه ديگر مردها.آنگونه كه تمام جزيره رو فقط مردها تشكيل داده اند.و تنها زن غريبه هم عامل هشدار دهنده است.فيلم ظاهر ضد مرد دارد....به مردها اعتماد نكن..... آخرين نماهاي فيلم و دويدن جسيكا به دنبال تراكتور سم پاش و ديدن وودي در ان وضع نشان هستي شناشانه كارگردان بود...

فيلم رو دوست داشتم مثل بسياري از فيلمهاي دهه هفتاد .با اين وجود فيلم مي توانست بهتر باشد....هر چند بعيد مي دانم براي تماشاگران امروز سينما كه عادت به فيلمنامه ندارند و بيشتر صحنه هاي آنچناني را طلب مي كنند ديدن اين فيلم خيلي جذاب باشد.اما فيلم پتانسيل فيلم آنچنان هست كه هر تماشاگري را تا انتها پاي گيرنده نگه دارد.

از اين دست فيلمها در دهه هقتاد كم ساخته نشد.نمونه آن قرباني سوخته با بازي اوليور ريد ،.....عاملين وحشتي كه به ظاهر چهره انساني دارند اما ذات شيطاني در وجودشان موج مي زند.دهه هفتاد دهه پرشكوهي براي سينماي وحشت بود.....

به عنوان تماشاگر نمره 7 از 10 را مناسب مي دانم.

2009-11-15T17:24:00.000+03:30

Ponyo on the cliff by the see
یا "زندگی لیسیدن یه تیکه کاغذه که شاید یه وقتی توش شکلات پیچیده بودن" (حسین پناهی)

حالا بگذریم که اگه میخوایم احساس " بودن " بکنیم لیسیدن یه بستنی هم کفایت میکنه ولی برای تزریق زندگی تو رگ روزمرگی ملال آور دنیای پسا مدرنمون به یه چیز قوی تر احتیاج داریم. یه چیزی مثل کودکی زیبا و مثل هروئین قوی . این کاریه که سینما ، ادبیات و هنر در نقطه ی اوجشون برامون انجام میدن .یکی از این نقاط عطف واقعیت گریزی در پرده ی خیال که بر سفره ی سینما پیشکش میشود " پونیو " است

بدون اسپویلر:

پونیو باز هم یک شاهکار دیگر از کارگردان شهیر ژاپنی هیائو میازاکی است محصول 2008 و کشور ژاپن
در مورد یک پری دریایی کوچولو که با یه پسر بچه ، دوست میشه و بعد از اون دلش میخواد یه انسان باشه
باز هم بگذریم از اینکه چقد دیدن یه انیمیشن کشیده شده با دست به رسم دوران سفید برفی و سیندرلا زیباست یا چقد ذهن میازاکی میتونه ایده های فانتزی ولی وحشتناک تو خودش جا بده یا چرا این شخصیت های حاصل مداد رنگی اینچنین واقعی و جذاب از کار در اومدن یا چطور وقتی فیلم تموم میشه اصلا متوجه نشدید چطور زمان گذشته تا جادوگر انیمه های ژاپن به جای انیشتین بهتون ثابت کنه زمان یه کمیت نسبیه

اره از همه ی اینا بگذریم...

ولی از یه چیز نمیشه گذشت ... فقط یه چیز . پونیو بعد از دوستی با ساسوکه عاشق انسان بودن شده .... و با این عشقش به انسان ، رسما تو صورت آدم نماهای دنیای کثیف ما تف میکنه ، شاید هم میازاکی داره به رخمون میکشه داریم به چی تبدیل میشیم ، نمیدونم . ولی اینو میدونم اگه یه پری کوچولو از ته هر دریایی بیرون بیاد و وارد هر کشوری بشه و با هر انسانی مواجه بشه چند دقیقه ای بیشتر نمیگذره که میره همون جایی که ازش اومده و حتی پشت سرش رو هم نگاه نمیکنه

ولی پونیو عاشق بشریت میشه
چرا؟
چون این فقط یه فیلمه؟
چون ساسوکه یه بچه یا یه استثنا بود ؟
چون اینجا دنیای فانتزی است ؟
چون پونیو شعورش نمیرسید ؟
نه مطمئن باشید جواب این ها نیست
جواب اینه : چون هنوز به ذات انسانیت ته مانده امیدی هست
و این پیامی است که میازاکی با قدرت به صورت مخاطبش میکوبد

ابهام واقعي ،ابهام تصنعي

2009-11-14T12:41:00.009+03:30

نمي دونستم براي اولين پست اينجا چي بنويسم فيلماي خيلي خوبي نديده بودم .خواستم از مخمصه ايراني بگم ديدم نه خيلي واسه اينجا فاز نمي ده،خواستم از شيليايي مجنون يوردانسكو و فيلماش بگم ديدم فعلا حس توضيح دادن اون فضاهاي غريب رو ندارم.از بزرگاي ديگه بگم ديدم خيلي چيزا در موردش گفتم.از جيالو بگم و اون دكوپاژ هاي لعنتي گفتم بزار براي بعد از فيلمهاي برتر منتقداي ايراني تو مجله فيلم بگم ديدم خيلي چيز دارم بگم از فيلماي توقيف شده بگم ....نمي دونم هر چي فكر كردم ديدم حس نيست اما ياد يكي از دوستام افتادم كه با هم نشستيم و گفت بيا ممنتو رو ببينيم يكم برام توضيح بده.حالا بايد با چن تا همخونه كه پيگير جدي سينما نيستند بشينيم دسپخت نولان رو بيبينيم. ديدم خوبه در مورد ممنتو بگم....

يادم مياد خيلي وقتا عكساي پاره شده رو جمع مي كردم اونا رو كنار هم مي ذاشتم تا دوباره يك عكس كامل داشته باشم اما هر چه دقتم مي كردم چيزي كه دوباره ايجاد مي شد پر از چروك و خط خطيهاي ممتد و قيافه هاي دفرمه شده و كج و كوله آدماي توي عكسا بود....
حالا ممنتو هم همينه يك فيلم با داستان ساده كه پاره شده و دوباره به هم وصل شده ولي اينبار از اخر به اول شروع مي كنه ولي براي دلخوشي از اول به آخر هم شروع مي كنه به چسپيدن تا يه جايي اون وسطا تيكه ها به هم برسن و...
فيلماي مثل ممنتو رو دوست دارم ولي نمي دونم چرا كار نولان رو خيلي دوس ندارم .چرا كلا نولان رو دوست ندارم انگار يه چيزي منو مجبور مي كنه بخوام فيلم رو دوست داشته باشم ولي حسه فاز نمي ده.يه جورايي انگار تصنعه از سر تا پاش.يه جورايي باور نمي كنم كه ناتالي و تدي و جيمي و ....اينقدر دور يه آدم نيمه خل مي پلكن.يه جورايي احساس مي كنم يه گپ گنده فيلمنامه اي تو فيلم هست كه پشت ظاهر پر طمطراق فيلم قايم شده...اينكه ما با ديدگاه لني بايد فيلم رو ببينيم يا ما داناي كليم ؟ اين عدم قطعيت چرا جنسش با بزرگراه گمشده جور در نمي آد؟ همه اينا رو بذار كنار اونكه قصد داري يك نئو نوار رو ببيني يا يك فيلم معمايي ؟
چرا هيچ وقت به شخصيتها نزديك نمي شيم؟ چرا به گذشته واقعي لني بر نمي گرديم ؟ مبداء.....ذات هر فيلمي مبداشه ...مبدا قصه كجاست ؟ اون خالها كِي روي بدن لني خالكوبي شده بود؟خودش؟ پس يه وقتي يه خورده از حافظه كوتاه مدتش بايد كار كنه، نه ؟
من هميشه عاشق ابهام در فيلمها هستم يه جايي براي كنكاش يه چيزي براي رجوع دوباره و دوباره به فيلم ...اما هر چه بيشتر ممنتو رو مي بينم كمتر حسي براي ديدنش دارم.انگار پازل حل ميشه ولي از حل شدنش احساس رضايت نمي كني .....

حالا اينا رو بزار كنار اينكه بعد از فيلم همه همخونه ها هاج و واج منو نگا مي كردن وهمه مي خواستن توضيح بدم چي شد؟ چرا اينجوري شد؟ قاتل كي بود؟ زنش فاحشه بود ؟ ناتالي كي بود ؟ اون مرد كه اول كشته بود كي بود؟ سمي و زن ديابتيش واقعي بودن؟ اون دو تا زاييده خيال لني بودن ؟
و من كه بايد جواب بدم اين فيلم اصلا يك فيلم انتقامي مثل نمونه هاش نيست .انتقام تنها عاملي براي زنده موندن و پويا بودن قهرمان اصليه وگرنه خيلي مهم نيست قاتل بودن تدي يا جيمي يا....ولي بايد چطور بگم ........

S for vendetta

2009-11-14T01:01:00.002+03:30

S for vendetta
یا چرا این فیلم سیاه سفید نیست! ؟

شده سر سفره ی فیلم بازیتون به فیلم هایی بربخورید که ناخودآگاه ، زیر لب و یواشکی جیغ بکشید " ای وای این کارگردانه این فیلمشو عین زندگی من ساخته ؟" حالا اگه یه فیلمی عین زندگی شما و همسایتون و خانواده ی داییتون و همکلاسی دانشگاهتون و دوست اینترنتیتون تو یه شهر دیگه باشه چی ؟ اون وقت زیر لب چی فریاد میزنید ؟

فیلم " ک مثل کین خواهی " که از یه رمان مصور به همین نام ساخته شده یه جورایی همچینه ؟ چرا ؟
آهان یادتونه اقای v پاشد هلک هلک رفت ساختمون تلویزیون رو تسخیر کرد تا جملات خفن ولی ساده از خودش در کنه ؟ ... بعد تو زندگی واقعیتون هم که هنوز نتونستین اون جملات خفن ولی ساده ی اواخر خرداد 88 رو فراموش کنید هان ؟

بعد اون موضوع ویروس رو هم که تو فیلم یادتونه .... چقد منو یاد یه جنگ تو همین 20 سال پیش میندازه ... شما رو نمیدونم !

یه بنده ی خدا هم بود تو فیلم که شاکی و داغون داد میزد " من میخوام هر زن و مرد و کودک و پیری تو این کشور بفهمه چرا بما نیاز داره " چه عکس العمل آشنایی نشون دادن دوست جون هاش تو فیلم .... نه ؟

چقد مردمشون شبیه دایی و عمو و همشاگردی منو شما شده بودند ....

یه بچه که داشت واسه خودش رو دیوار نقاشی میکشید رو تو فیلم یادتونه ... خب حالا اون بلایی که سرش اومد شما را یاد چیزی نمیندازه ؟

حالا به قول اون دوست منتقدمون این خط رو بگیر رو بیا ...

آخ آخ دیدی چی شد؟ داشت اصل مطلب یادم میرفت ها .... ماسک آقای v خاطر مبارکتون که هست ... قبل از پایان بندی یادتونه چجوری "هر مرد و زن و کودک و پیر و جوونی فهمید به یکی از اونها احتیاج داره " حالا واسه دزدی یا واسه قشنگی یا برای اثبات اندیشه ی بالای بشری ! برخورد اون رفیق داغون و دوستهاش رو هم بذارید کنارش ... و این هم یادتون باشه ماسک یعنی ماسک این دیگه فلسفه نیست (از قضا فلسفه ی دیویده اونم که جیب بره و دنبال یه بال برشته ی مرغ !) حالا چه رو صورت آدم باشه چه رو پا ، چه رو شکم ، چه رو مچ

سکانسی جالب از فیلم بی پولی

2009-11-13T11:33:00.014+03:30

سلام

این قراره اولین پست من تو این و بلاگ باشه . فیلم بی پولی حمید نعمت الله جز فیلمهای کمدی ای هست که کمتر میشه نمونه ای براش تو سینمای ایران پیدا کرد. چند وقت پیش به همراه چند تا از دوستان اینترنتی فیلم رو تماشا کردیم یکی از بهترین سکانس هاش که از نظر دیالوگ نویسی و طنز موقعیت، کم نظیر هست رو براتون انتخاب کردم

داخلی.روز. خانه ایرج و شکوه

شکوه و ایرج در حال تماشای فیلم عروسی برای پیدا کردن اشخاص مناسب برای قرض گرفتن هستند.شکوه به استاد که پشت یک میز در تلار نشسته نگاه می کند و او را به ایرج نشان می دهد.

شکوه: این استادت چی؟

ایرج: من برم از استادم قرض بگیرم؟

شکوه: می ده ها

ایرج:(عصبی) بعضی وقت ها گیر می دیا.

شکوه:(فیلم را نگاه می دارد و زنی را آن لابلاها نشان می دهد) این ...این قرض می ده.این خیلی وضعش خوبه.خیلی با هم دوستیم

ایرج:دهنش قرصه؟

شکوه: تا ریزترین چیزای زندگیمو براش می گم.خیلی مثبته! تو کلاس کنکور باهاش آشنا شدم تو اوج دورانی که تو داشتی شرکتو گسترش میدادی و من ذهنم منفی باف شده بود این گفت یه کلاس دکتر جاویدیان هست که مثبت اندیشه!

ایرج:همین طوری پولای منه بدبختو نفله کردیا.کلاس کنکور برم ماما بشم.دکتر کرمانی بریم لاغر می کنه.لاغرشی سکه می ده به آدم.بریم دیزین با بچه ها.دلم می خواد سایت داشته باشم.قبض تلفن میاد قد کباب سلطانی.با بچه های وبلاگ نویس بریم آران بیدگل اردهال سرخاک سهراب سپهری(با حرص) با یه مشت فنچ و منچ و بچه های شونزده ساله زن گنده پا شده بره قمصر کاشون جشن گلابگیرون.می خوام ببینم الان سهراب سپهری میاد ده شی بذار کف دست ما. گوشت تیکه های دو سیر نیمی می انداختی تو قورمه سبزی.طومار در طومار خیارشورش سفت باشه!کلمش بروکلی باشه.زن من با سلیقه س.عروس نمونه س.مادر نمونه س. اینا همه اش خرج تراشی های اون دورانیه که خانم ذهنش منفی باف شده بود

2009-11-12T21:36:00.004+03:30

امشب در این سفره قراره در مورد فیلمی از مرد بزرگ عالم سینما، کسی که همیشه دلهره داشت و آن را از طریق تصویر خود به بیننده اش منتقل میکرد سخنی گفته شود. فیلم هایش دلهره آورند اما نه به این دلیل که آدم فیلمهایش ترسناکند نه اتفاقا برعکس همیشه باعث ملاقات ما با خوش تیپ ترین ها می شود، دلهره آورند چون میدانیم او کسی نیست که رحمی برای بیننده ی خود قائل شود همیشه مقتول و قاتلی را برای او کنار میگذارد، دلهره آورند چون خوب بلد است با ما بازی کند و در تعلیق خود خواسته اش ما را معلق نگه دارد که آیا قاتل...

همه ی این ها انگشت اشاره ی ما فقط به سمت یک مظنون نشانه می رود آلفرد هیچکاک و سخن گفتن از ربکای زیبا و عفریته!

Rebecca

کارگردان: آلفرد هیچکاک
بازیگران: جون فونتین، لارنس الیویر
براساس رمانی از دافنه دوموریر
مدت: 130 دقیقه

اگر فیلم را ندیده اید یا قصد دیدنش دارید از خواندن متن زیر خودداری کنید

جون فونتین(در نقش خانم دو وینتر که به اسم او در طول فیلم اشاره ای نمیشود) ندیمه ی استخدامی خانم وان هاپر است که در مونت کارلو یه سر می برند. او به طور اتفاقی با ماکسیم(لورنس الیویر) مرد میانسال و ثروتمندی که به تازگی همسر خودش را از دست داده و برای تعطیلات به مونت کارلو آمده آشنا می شود و رفته رفته دلباخته ی او می گردد تا اینکه سرانجام این آشنایی به ازدواج می انجامد. هر چه بیشتر میگذرد رفتار ماکسیم سردتر می شود در واقع این رفتار ناشی از خاطرات بجا مانده از ربکا همسر سابق ماکسیم است که باعث شده او در گذشته زندگی کند و از همسر جدید خود که شیفته ی اوست روز به روز دورتر شود اما دلیل این دل مشغولی ها چیز دیگری است...
ربکا برخلاف دیگر آثار هیچکاک که عمدتا تکیه بر داستان داشتند بر شخصیت های خود مخصوصا جون فونتین در ابتدای فیلم و در ادامه لورنس الیویر استوار است. فونتین دختری است مهربان، معصوم و دوست داشتنی که همین خصوصیات اوست که باعث جذب ماکسیم به سمت او می شود، او دختری است از طبقه ی متوسط که آداب معاشرت مردم متمول را نمی داند، هنر خاصی ندارد و همیشه در برخورد با دیگران دست پاچه می شود، کم می آورد و از خود ضعف نشان می دهد و با این شرایطش پا به قصری می گذارد که در آن همه او را با ربکا مقایسه می کنند همه جا پراست از نشانه های او و در این میان جذب توجه شوهرش و همچنین خانم دانورس(سر خدمتکار) بسیار مشکل به نظر می رسد. خانم دو وینتر بانوی جدید خانه در برابر ربکا هیچ برتری ندارد و تمام تلاشهایش برای جذب توجه همسرش بیهوده اند و به شکست می انجامند و در آستانه ی از دست دادن شوهرش است. فراموش نکنیم برای شخصیت اصلی ما هیچ نامی برگزیده نشده او هیچ چیزی ندارد در حالی که ربکا با وجود عدم حضورش در همه جا دیده می شود و تسلط کاملی برا این قصر دارد، قصری وهم انگیزی که به نظر می رسد سردی خود را از مرگ ربکا به ارث برده و این سرما را به تمام آدمهای اطرافش منتقل کرد و در نهایت هم با پیدا شدن جسد ربکا می سوزد چون نمادی است از او و او دیگر وجود ندارد.
فیلم هیچکاک در افتتاحیه ی خود جذابیت همیشگی کارهای این کارگردان را ندارد در واقع فقط سایه ای از هیچکاک را می بینیم. ریتم فیلم کند است، اتفاقی رخ نمی دهد و ما فقط تماشاچی آشنایی، ازدواج و زندگی روزمره ی یک زوج و تلاشهای یک همسر را برای جلب توجه شوهرش هستیم اما در نیمه ی دوم فیلم و بعد از پیدا شدن جسد ربکا و تعریف ماجرای قتل از سوی ماکسیم و نفرت او از ربکا، تازه فیلم جان میگیرد. حال هم قاتل داریم و هم مقتول همه چیز برای یک محکوم هیچکاکی محیاست. مظنون و محکوم کردن یک فرد بیگناه و در حالی که ما به بیگناهی او اگاهیم و در مقابل تلاش فرد برای اثبات این گناهی چیزی است نمونه های زیادی از آن را در آثار هیچکاک سراغ داریم از سی و نه پله گرفته تا اعتراف میکنم و مرد عوضی. این راه باعث ایجاد دلهره و تعلیق در بیننده می شد که سرانجام این فرد بی گناه چه خواهد شد اما در ربکا برعکس آن را شاهدیم متهم به قتل خود اعتراف می کند و همه میدانیم او قاتل است اما تغییری که در شخصیت ربکا رخ می دهد و تبدیل شدن او به زنی خودخواه، شریر و عفریته باعث می شود که ما به نوعی ماکسیم را بیگناه بدانیم و طرف او را بگیریم و دلهره ی این را پیدا کنیم که مبادا محکوم شود. مخصوصا توجیهاتی که خود ماکسیم می آورد بر اینکه این یک اتفاق بوده باعث جهت گیری ما می شود. اما در دنیای بد بینانه ی هیچکاک می شود به حرفهای ماکسیم اعتماد کرد؟
ربکا رو دوست داشتم نه به اندازه ی ورتیگو یا سایه یک شک ولی به هر حال هیچکاک است و نمی شود دوستش نداشت. 8.5 از 10

2009-11-10T19:47:00.001+03:30

راهنمای تگ ها:

نام کشور: کشور سازنده ی فیلمها
نام کارگردان: پستهایی درباره ی کارگردان و فیلمهایش
نام نویسنده ی مطلب: برای دسترسی سریع به همه ی پستهای نویسنده ی مطلب
تگ های خاص: جشنواره ها، اعلامیه ها، موضوعات متفرقه

2009-11-10T19:33:00.003+03:30

اینجا سفره ایست! اما خب کسی اینجا چیزی نمیخورد! اینجا قی میکنیم! بله! اینجا قرار است محلی باشد برای ثبت لحظات سینماییمان. یا شاید دنیای سینماییمان. هر کدام از ما برای خودش ، از دیدگاه خودش، با سبک و علایق خودش، فیلم میبند. بعد اینجا جمع میشویم و تحلیل میکنیم، تفسیر میکنیم، خاطره اش را مینویسیم، جملات مورد علاقه مان از فیلمها را مینویسم! گفتم تحلیل میکنیم؟ تفسیر؟ خاطره؟ دیالوگ؟ ببخشید! اصلاح میکنم: "اینجا قی میکنیم"